حدیث دربارهچهار خصلت

عُدّة الداعى:از عالم (امام كاظم) عليه السلام روايت شده است كه فرمود: «به خدا سوگند، هرگز به هيچ مؤمنى خير دنيا و آخرت داده نشد، مگر به واسطه خوش گمانى اش به خداوند و اميدوارى اش به او، و خوش خويى اش، و خوددارى از غيبت كردن از مؤمنان. خداى متعال، هيچ بنده اى را پس از توبه و استغفار، عذاب نمى كند، مگر به سبب بدگمانى اش به خدا، كوتاهى اش در اميد داشتن به خدا، بداخلاقى اش، و غيبت كردنش از مؤمنان. هيچ بنده مؤمنى نيست كه به خداوند گمان نيك ببرد، مگر آن كه خدا با او مطابق گمانش رفتار كند؛ زيرا خداوند، بزرگوار است و شرم مى كند از اين كه خلاف گمان و اميد بنده اش عمل كند. پس، به خدا گمان نيك ببريد و به درگاهش دعا و تضرّع كنيد؛ چه، خداوند متعال مى فرمايد: «آنان كه به خدا گمان بد ببرند، بر گِردشان بدى حلقه زند، و خدا بر آنان خشم گرفته است» ».