حدیث دربارهچهار خصلت

الإمام الباقر عليه السلام:وَجَدنا في كِتابِ عَلِيٍّ عليه السلام أنَّ رَسولَ اللّه صلى الله عليه و آله قالَ وهُوَ عَلى مِنبَرِهِ: وَالَّذي لا إلهَ إلاّ هُوَ، ما اُعطِيَ مُؤمِنٌ قَطُّ خَيرَ الدُّنيا وَالآخِرَةِ إلاّ بِحُسنِ ظَنِّهِ بِاللّهِ، ورَجائِهِ لَهُ، وحُسنِ خُلُقِهِ، وَالكَفِّ عَنِ اغتِيابِ المُؤمِنينَ. ۱

امام باقر عليه السلام:در كتاب على عليه السلام ديديم كه پيامبر صلى الله عليه و آله روى منبر فرمود: «سوگند به آن كه معبودى جز او نيست، هرگز به هيچ مؤمنى خير دنيا و آخرت داده نشد، مگر به سبب خوش گمانى اش به خدا و اميدش به او، و خوش خويى اش، و خوددارى از غيبت كردن از مؤمنان.

۱.الكافي: ج 2 ص 71 ح 2 عن بريد بن معاوية، الاختصاص: ص 227 وليس فيه «ورجائه له وحسن خلقه»، عدّة الداعي: ص 135 عن الإمام الكاظم عليه السلام وليس فيه صدره، مشكاة الأنوار: ص 77 ح 147، بحار الأنوار: ج 6 ص 28 ح 29.

کلیدواژه‌ها دنیا عوامل دستیابی به خیر دنیا و آخرت چهار خصلت

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چهار چيز است كه به هركس داده شود، خير دنيا و آخرت به او داده شده است: دلى شاكر؛ زبانى ذاكر؛ بدنى بر رنج و بلا، صابر؛ و همسرى كه به شوهرش و اموال او خيانت نكند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند فرمود: «هرگاه بخواهم خير دنيا و آخرت را براى مسلمانى گِرد آورم، دلى خاشع، زبانى ذاكر، بدنى بر رنج و بلا صابر، و همسر باايمانى كه هرگاه به او نگاه كند، شاد شود و در غياب شوهر، خود و مال شوهر را حفظ كند، به او مى دهم».

امام على عليه السلام:چهار چيز است كه به هر كس داده شود خير دنيا و آخرت به او داده شده است: راستگويى، امانتدارى، حلال خوارى، و خوش خويى.

امام على عليه السلام:به هركس در دنيا چهار خصلت داده شود، خير دنيا و آخرت به او داده شده و به بهره خود از هر دو رسيده است: پارسايى اى كه او را از حرام هاى خدا نگه دارد؛ خوش خويى اى كه با آن در ميان مردم زندگى كند؛ بردبارى اى كه با آن، نادانى و جسارت نادان را دفع كند؛ و همسر شايسته اى كه او را در كار دنيا و آخرت، كمك كند.

عُدّة الداعى:از عالم (امام كاظم) عليه السلام روايت شده است كه فرمود: «به خدا سوگند، هرگز به هيچ مؤمنى خير دنيا و آخرت داده نشد، مگر به واسطه خوش گمانى اش به خداوند و اميدوارى اش به او، و خوش خويى اش، و خوددارى از غيبت كردن از مؤمنان. خداى متعال، هيچ بنده اى را پس از توبه و استغفار، عذاب نمى كند، مگر به سبب بدگمانى اش به خدا، كوتاهى اش در اميد داشتن به خدا، بداخلاقى اش، و غيبت كردنش از مؤمنان. هيچ بنده مؤمنى نيست كه به خداوند گمان نيك ببرد، مگر آن كه خدا با او مطابق گمانش رفتار كند؛ زيرا خداوند، بزرگوار است و شرم مى كند از اين كه خلاف گمان و اميد بنده اش عمل كند. پس، به خدا گمان نيك ببريد و به درگاهش دعا و تضرّع كنيد؛ چه، خداوند متعال مى فرمايد: «آنان كه به خدا گمان بد ببرند، بر گِردشان بدى حلقه زند، و خدا بر آنان خشم گرفته است» ».