حدیث دربارهچهار خصلت

عنه صلى الله عليه و آله:قالَ اللّهُ: إذا أردَتُ أن أجمَعَ لِلمُسلِمِ خَيرَ الدُّنيا وَالآخِرَةِ جَعَلتُ لَهُ قَلبا خاشِعا، ولِسانا ذاكِرا، وجَسَدا عَلَى البَلاءِ صابِرا، وزَوجَةً مُؤمِنَةً تَسُرُّهُ إذا نَظَرَ إلَيها وتَحفَظُهُ إذا غابَ عَنها في نَفسِها ومالِهِ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند فرمود: «هرگاه بخواهم خير دنيا و آخرت را براى مسلمانى گِرد آورم، دلى خاشع، زبانى ذاكر، بدنى بر رنج و بلا صابر، و همسر باايمانى كه هرگاه به او نگاه كند، شاد شود و در غياب شوهر، خود و مال شوهر را حفظ كند، به او مى دهم».

۱.الكافي: ج 5 ص 327 ح 2 عن بريد بن معاوية العجلي عن الإمام الباقر عليه السلام، دعائم الإسلام: ج 2 ص 194 ح 705 عن الإمام الباقر عليه السلام.

کلیدواژه‌ها دنیا عوامل دستیابی به خیر دنیا و آخرت چهار خصلت

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چهار چيز است كه به هركس داده شود، خير دنيا و آخرت به او داده شده است: دلى شاكر؛ زبانى ذاكر؛ بدنى بر رنج و بلا، صابر؛ و همسرى كه به شوهرش و اموال او خيانت نكند.

امام على عليه السلام:چهار چيز است كه به هر كس داده شود خير دنيا و آخرت به او داده شده است: راستگويى، امانتدارى، حلال خوارى، و خوش خويى.

امام على عليه السلام:به هركس در دنيا چهار خصلت داده شود، خير دنيا و آخرت به او داده شده و به بهره خود از هر دو رسيده است: پارسايى اى كه او را از حرام هاى خدا نگه دارد؛ خوش خويى اى كه با آن در ميان مردم زندگى كند؛ بردبارى اى كه با آن، نادانى و جسارت نادان را دفع كند؛ و همسر شايسته اى كه او را در كار دنيا و آخرت، كمك كند.

امام باقر عليه السلام:در كتاب على عليه السلام ديديم كه پيامبر صلى الله عليه و آله روى منبر فرمود: «سوگند به آن كه معبودى جز او نيست، هرگز به هيچ مؤمنى خير دنيا و آخرت داده نشد، مگر به سبب خوش گمانى اش به خدا و اميدش به او، و خوش خويى اش، و خوددارى از غيبت كردن از مؤمنان.

عُدّة الداعى:از عالم (امام كاظم) عليه السلام روايت شده است كه فرمود: «به خدا سوگند، هرگز به هيچ مؤمنى خير دنيا و آخرت داده نشد، مگر به واسطه خوش گمانى اش به خداوند و اميدوارى اش به او، و خوش خويى اش، و خوددارى از غيبت كردن از مؤمنان. خداى متعال، هيچ بنده اى را پس از توبه و استغفار، عذاب نمى كند، مگر به سبب بدگمانى اش به خدا، كوتاهى اش در اميد داشتن به خدا، بداخلاقى اش، و غيبت كردنش از مؤمنان. هيچ بنده مؤمنى نيست كه به خداوند گمان نيك ببرد، مگر آن كه خدا با او مطابق گمانش رفتار كند؛ زيرا خداوند، بزرگوار است و شرم مى كند از اين كه خلاف گمان و اميد بنده اش عمل كند. پس، به خدا گمان نيك ببريد و به درگاهش دعا و تضرّع كنيد؛ چه، خداوند متعال مى فرمايد: «آنان كه به خدا گمان بد ببرند، بر گِردشان بدى حلقه زند، و خدا بر آنان خشم گرفته است» ».