حدیث دربارهدعا براى رفاه در زندگى

تهذيب الأحكام عن أبي حمزةَ الثُّمالي:أخَذتُ هذَا الدُّعاءَ مِن أبي جَعفَر عليه السلام، وكانَ يُسَمّيهِ الدُّعاءَ الجامِعَ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ. أسأَ لُكَ اللّهُمَّ الرَّفاهِيَةَ في مَعيشَتي ما أبقَيتَني، مَعيشَةً أقوى بِها عَلى طاعَتِكَ وأبلُغُ بِها رِضوانَكَ، وأصيرُ بِها مِنكَ إلى دارِ الحَيَوانِ ۱ غَدا. اللّهُمَّ ارزُقني رِزقا حَلالاً يَكفيني ولا تَرزُقني رِزقا يُطغيني، ولا تَبتَلِيَنّي بِفَقرٍ أشقى بِهِ مُضَيَّقا عَلَيَّ، أعطِني حَظّا وافِرا في آخِرَتي ومَعاشا واسِعا هَنيئا مَريئا في دُنيايَ، ولا تَجعَلِ الدُّنيا عَلَيَّ سِجنا ولا تَجعَل فِراقَها عَلَيَّ حُزنا، أجِرني من فِتنَتِها وَاجعَل عَمَلي فيها مَقبولاً وسَعيي فيها مَشكورا. اللّهُمَّ ومَن أرادَني فيها بِسوءٍ فَأَرِدهُ، ومَن كادَني فيها فَكِدهُ. ۲

تهذيب الاحكام ـ به نقل از ابو حمزه ثمالى ـ:اين دعا را از امام باقر عليه السلام كه آن را دعاى جامع مى ناميد، فرا گرفتم: «به نام خداوند مهرگستر مهربان. بار خدايا! از تو درخواست مى كنم كه تا زنده هستم، زندگى ام را در رفاه و آسايش قرار دهى، به طورى كه با آن بر طاعت تو توانا باشم و به خشنودى (/ بهشت) تو نايل آيم و فردا [ى قيامت [از جانب تو به سراى زندگانى [بهشت] بروم. بار خدايا! روزى حلالى نصيبم كن كه در حدّ كفايت من باشد و رزقى كه مرا به سركشى بكشاند، روزى ام مكن و به فقرى گرفتارم مساز كه باعث رنج و سختى من گردد، در آخرت، بهره اى فراوان عطايم كن و در دنيا، زندگى فراخ و خوش و گوارا. دنيا را بر من زندان مگردان و جدايى آن را مايه اندوهم قرار مده. مرا از فتنه آن، در پناه خود دار و اعمالم را در آن، بپذير و تلاشم را در آن، شايان تقدير قرار ده. بار خدايا! هركس در دنيا نسبت به من قصد سوء كرد، تو قصد او كن و هركس در آن برايم نقشه كشيد، برايش نقشه بكش.

۱.الحَيَوان: قيل: هي الحياة التي لا يعقبها موت (المصباح المنير: ص 161 «حيى»).

۲.تهذيب الأحكام: ج 3 ص 76 ح 234، الكافي: ج 2 ص 587 ح 26 وليس فيه «اللهمّ ارزقني رزقا حلالاً يكفيني»، مُهج الدعوات: ص 217 وليس فيه «مريئا» وبزيادة «مرضيّا» بعد «فتنتها»، بحار الأنوار: ج 94 ص 269 ح 3 وراجع مصباح المتهجّد: ص 549 ح 640 والمقنعة: ص 179 ح 15.

کلیدواژه‌ها دنیا اهمیت دنیا و نقش آن در ساختن آخرت دعا برای رفاه در زندگی

احادیث دیگر این موضوع

صحيح البخارى ـ به نقل از اَنـَس ـ:بيشترين دعاى پيامبر صلى الله عليه و آله اين بود: «بار خدايا، اى پروردگار ما! در دنيا به ما نيكى، و در آخرت نيز نيكى عطا فرما، و ما را از عذاب آتش، نگه دار.

امام صادق عليه السلام ـ درباره اين سخن خداوند: «اى پروردگار ما! در دنيا به ما نيكى دِه و در آخرت نيز نيكى» ـ: [يعنى] خشنودى خدا و بهشت در آخرت، و اخلاق خوش در دنيا.

الكافى ـ به نقل از عبد اللّه بن سنان ـ:امام صادق عليه السلام فرمود: «مستحب است كه ميان رُكن و حَجَر بگويى: بار خدايا! در دنيا به ما نيكى، و در آخرت نيز نيكى عطا فرما، و ما را از عذاب آتش، نگه دار». امام عليه السلام فرمود: «فرشته اى گماشته شده مى گويد: آمين!».

صحيح مسلم ـ به نقل از ابو هريره ـ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هميشه مى فرمود:بار خدايا! دين مرا كه مايه نگهدارى كار من است، برايم اصلاح فرما و دنيايم را نيز كه زندگى من در آن است، برايم اصلاح كن.

الأمالى طوسى ـ به نقل از ابو برده اَسلَمى از پدرش ـ:پيامبر خدا، پس از خواندن نماز صبح، با صداى بلند، طورى كه يارانش بشنوند، سه بار مى گفت: «بار خدايا»! دين مرا كه مايه مصونيت من قرارش داده اى، برايم اصلاح فرما». سه بار مى گفت: «بار خدايا! دنياى مرا كه معاش مرا در آن قرار داده اى، برايم اصلاح فرما». سه بار مى گفت: «بار خدايا! آخرت مرا كه بازگشتم را به آن قرار داده اى، اصلاح كن». سه بار مى گفت: «بار خدايا! من از خشم تو به خشنودى تو پناه مى برم، و از كيفر تو به گذشتت پناه مى برم». سه بار هم مى گفت: «بار خدايا! من از تو به تو پناه مى برم. آنچه را تو عطا كنى، چيزى مانعش نمى شود، و آنچه را تو ندهى، كس نمى تواند عطايش كند، و توانگرىِ توانگر در برابر توبه به كارش نمى آيد».

صحيح مسلم ـ به نقل از مالك از پدرش ـ:مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! وقتى از پروردگارم درخواست مى كنم، چگونه بگويم؟ فرمود: «بگو: بار خدايا! مرا بيامرز، و به من رحم كن، و عافيتم بخش و روزى ام ده»، و بجز انگشت شصت، بقيه انگشتانش را جمع كند؛ چون اينها، دنيا و آخرت را براى تو جمع مى كند.

مسند أبى يعلى ـ به نقل از اَنـَس ـ:پيامبر خدا، هرگاه سه روز فردى از برادرانش را نمى ديد، جوياى او مى شد؛ اگر [در شهر] نبود، برايش دعا مى كرد؛ اگر [در شهر [بود، به ديدارش مى رفت و اگر بيمار بود، به عيادتش مى رفت. يك بار، سه روز مردى از انصار را نديد، جوياى حال او شد. گفته شد: اى پيامبر خدا! از نزد او كه آمديم، مثل يك جوجه شده بود و هرچه مى خورد، دفع مى كرد. پيامبر خدا به عدّه اى از يارانش فرمود: «از برادرتان عيادت كنيد». ما به همراه پيامبر خدا به عيادت او رفتيم. ابو بكر و عمر هم در آن جمع بودند. چون بر او در آمديم، ديديم همان گونه است كه به ما گفته شده بود. پيامبر خدا فرمود: «حالت چگونه است؟». گفت: هرچه مى خورم، دفع مى كنم. فرمود: «چرا به اين روز افتادى؟». گفت: اى پيامبر خدا! روزى به تو برخوردم. مشغول خواندن نماز مغرب بودى و من هم به تو اقتدا كردم و سوره: «الْقَـارِعَةُ * مَا الْقَارِعَةُ» تا آخرش «نَارٌ حَامِيَةُم» را قرائت مى كردى. من گفتم: خدايا! اگر گناهى دارم كه به واسطه آن، مرا در آخرت عذاب خواهى كرد، كيفر آن را در همين دنيا به من بچشان. اين بلا بر من آمد كه مى بينى. پيامبر خدا فرمود: «بد چيزى گفته اى. چرا از خدا درخواست نكردى كه در دنيا و در آخرت به تو نيكى دهد و از عذاب آتش، نگاهت دارد؟!». پس، پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود كه اين گونه دعا كند. آن مرد هم چنان دعا كرد. و پيامبر صلى الله عليه و آله نيز همين گونه دعا كرد و او سرِحال شد و از جا برخاست، چنان كه گويى بند از پايش باز شده باشد.

امام زين العابدين عليه السلام:پيامبر خدا فرمود: «آيا به شما خبر دهم از چيزى كه خير دنيا و آخرت به آن است، و هرگاه ناراحت و اندوهگين شديد، با آن خدا را بخوانيد و خداوند، غم و رنج شما را بزدايد؟» گفتند: بگو اى پيامبر خدا! فرمود: «بگوييد: لا إله إلاّ اللّه ربّنا، لا نشرك به شيئاً؛ جز خداى يكتا كه پروردگار ماست، خدايى نيست و ما هيچ گونه به وى شِرك نمى ورزيم. سپس، هر دعايى كه خواستيد، بكنيد».