حدیث دربارهدعا براى رفاه در زندگى

صحيح مسلم عن أبي مالك عن أبيه:أنَّهُ سَمِعَ النَّبِي صلى الله عليه و آله وأتاهُ رَجُلٌ فَقالَ: يا رَسولَ اللّهِ، كَيفَ أقولُ حينَ أسأَلُ رَبّي؟ قالَ: قُل: «اللّهُمَّ اغفِر لي وَارحَمني وعافِني وَارزُقني» ويَجمَعُ أصابِعَهُ إلاَّ الإِبهامَ؛ فَإِنَّ هؤُلاءِ تَجمَعُ لَكَ دُنياكَ وآخِرَتَكَ. ۱

صحيح مسلم ـ به نقل از مالك از پدرش ـ:مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! وقتى از پروردگارم درخواست مى كنم، چگونه بگويم؟ فرمود: «بگو: بار خدايا! مرا بيامرز، و به من رحم كن، و عافيتم بخش و روزى ام ده»، و بجز انگشت شصت، بقيه انگشتانش را جمع كند؛ چون اينها، دنيا و آخرت را براى تو جمع مى كند.

۱.صحيح مسلم: ج 4 ص 2073 ح 36، مسند ابن حنبل: ج 5 ص 381 ح 15877 وفيه «واهدني» بدل «وعافني» و ح 15881 عن أبي طارق بن أشيم، الأدب المفرد: ص 196 ح 651 عن سعد بن طارق بن أشيم الأشجعي وكلاهما نحوه.

کلیدواژه‌ها دنیا اهمیت دنیا و نقش آن در ساختن آخرت دعا برای رفاه در زندگی

احادیث دیگر این موضوع

صحيح البخارى ـ به نقل از اَنـَس ـ:بيشترين دعاى پيامبر صلى الله عليه و آله اين بود: «بار خدايا، اى پروردگار ما! در دنيا به ما نيكى، و در آخرت نيز نيكى عطا فرما، و ما را از عذاب آتش، نگه دار.

امام صادق عليه السلام ـ درباره اين سخن خداوند: «اى پروردگار ما! در دنيا به ما نيكى دِه و در آخرت نيز نيكى» ـ: [يعنى] خشنودى خدا و بهشت در آخرت، و اخلاق خوش در دنيا.

الكافى ـ به نقل از عبد اللّه بن سنان ـ:امام صادق عليه السلام فرمود: «مستحب است كه ميان رُكن و حَجَر بگويى: بار خدايا! در دنيا به ما نيكى، و در آخرت نيز نيكى عطا فرما، و ما را از عذاب آتش، نگه دار». امام عليه السلام فرمود: «فرشته اى گماشته شده مى گويد: آمين!».

صحيح مسلم ـ به نقل از ابو هريره ـ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هميشه مى فرمود:بار خدايا! دين مرا كه مايه نگهدارى كار من است، برايم اصلاح فرما و دنيايم را نيز كه زندگى من در آن است، برايم اصلاح كن.

الأمالى طوسى ـ به نقل از ابو برده اَسلَمى از پدرش ـ:پيامبر خدا، پس از خواندن نماز صبح، با صداى بلند، طورى كه يارانش بشنوند، سه بار مى گفت: «بار خدايا»! دين مرا كه مايه مصونيت من قرارش داده اى، برايم اصلاح فرما». سه بار مى گفت: «بار خدايا! دنياى مرا كه معاش مرا در آن قرار داده اى، برايم اصلاح فرما». سه بار مى گفت: «بار خدايا! آخرت مرا كه بازگشتم را به آن قرار داده اى، اصلاح كن». سه بار مى گفت: «بار خدايا! من از خشم تو به خشنودى تو پناه مى برم، و از كيفر تو به گذشتت پناه مى برم». سه بار هم مى گفت: «بار خدايا! من از تو به تو پناه مى برم. آنچه را تو عطا كنى، چيزى مانعش نمى شود، و آنچه را تو ندهى، كس نمى تواند عطايش كند، و توانگرىِ توانگر در برابر توبه به كارش نمى آيد».

مسند أبى يعلى ـ به نقل از اَنـَس ـ:پيامبر خدا، هرگاه سه روز فردى از برادرانش را نمى ديد، جوياى او مى شد؛ اگر [در شهر] نبود، برايش دعا مى كرد؛ اگر [در شهر [بود، به ديدارش مى رفت و اگر بيمار بود، به عيادتش مى رفت. يك بار، سه روز مردى از انصار را نديد، جوياى حال او شد. گفته شد: اى پيامبر خدا! از نزد او كه آمديم، مثل يك جوجه شده بود و هرچه مى خورد، دفع مى كرد. پيامبر خدا به عدّه اى از يارانش فرمود: «از برادرتان عيادت كنيد». ما به همراه پيامبر خدا به عيادت او رفتيم. ابو بكر و عمر هم در آن جمع بودند. چون بر او در آمديم، ديديم همان گونه است كه به ما گفته شده بود. پيامبر خدا فرمود: «حالت چگونه است؟». گفت: هرچه مى خورم، دفع مى كنم. فرمود: «چرا به اين روز افتادى؟». گفت: اى پيامبر خدا! روزى به تو برخوردم. مشغول خواندن نماز مغرب بودى و من هم به تو اقتدا كردم و سوره: «الْقَـارِعَةُ * مَا الْقَارِعَةُ» تا آخرش «نَارٌ حَامِيَةُم» را قرائت مى كردى. من گفتم: خدايا! اگر گناهى دارم كه به واسطه آن، مرا در آخرت عذاب خواهى كرد، كيفر آن را در همين دنيا به من بچشان. اين بلا بر من آمد كه مى بينى. پيامبر خدا فرمود: «بد چيزى گفته اى. چرا از خدا درخواست نكردى كه در دنيا و در آخرت به تو نيكى دهد و از عذاب آتش، نگاهت دارد؟!». پس، پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود كه اين گونه دعا كند. آن مرد هم چنان دعا كرد. و پيامبر صلى الله عليه و آله نيز همين گونه دعا كرد و او سرِحال شد و از جا برخاست، چنان كه گويى بند از پايش باز شده باشد.

امام زين العابدين عليه السلام:پيامبر خدا فرمود: «آيا به شما خبر دهم از چيزى كه خير دنيا و آخرت به آن است، و هرگاه ناراحت و اندوهگين شديد، با آن خدا را بخوانيد و خداوند، غم و رنج شما را بزدايد؟» گفتند: بگو اى پيامبر خدا! فرمود: «بگوييد: لا إله إلاّ اللّه ربّنا، لا نشرك به شيئاً؛ جز خداى يكتا كه پروردگار ماست، خدايى نيست و ما هيچ گونه به وى شِرك نمى ورزيم. سپس، هر دعايى كه خواستيد، بكنيد».

امام صادق عليه السلام:على بن حسين عليهماالسلام اين دعا را مى خواند: «بار خدايا! از تو نيكويىِ معشيت را درخواست مى كنم؛ معيشتى كه با آن بتوانم همه نيازهايم را برآورم، و بدان وسيله، در اين زندگى به آخرتم نايل آيم؛ نه آن چنان مرا در آن غوطه ور سازى كه دچار طغيان شوم، و نه آن سان بر من تنگ گيرى كه به رنج و سختى بيفتم، از روزىِ حلالت به من گشايش ده و از باران فضلت بر من بريزان. نعمتى بى نقض و دَهِشى بى وقفه از جانب خودت [به من ارزانى دار]؛ امّا نه چندان بر آن بيفزاى كه خرّمى اش مرا به خود سرگرم سازد و شكوه و زيبايى اش فريفته ام گردانَد و در نتيجه، از شكر نعمتت بازمانم، و نه چندان آن را بر من بِكاه كه رنج تحصيلش باعث كوتاهى ام در عمل [وعبادت] شود و همّ و غمش سينه ام را پُر كند. اى معبود من! از اين روزى ات آن قدر به من عطا فرما كه از بَدانِ خَلقت بى نياز شوم و به وسيله آن، به خشنودىِ (/ بهشتِ) رضوان تو نايل آيم. پناه مى برم به تو، اى معبود من! از شرّ دنيا و شرّ آنچه در دنياست. دنيا را بر من زندان مگردان و جدايى آن را مايه اندوهم قرار مده. مرا از اين سراى آزمايش، در حالى به سراى زندگانى و سكونتگاه نيكان [آخرت [بِبَر كه از من، خشنود باشى و اعمالم پذيرفته باشد، و نعمت هاى آن سراى ماندگار را جايگزين اين دنياى فنا پذيرم كن. بار خدايا! به تو پناه مى برم از سختى و بلاهاى دنيا و يورش هاى شياطين و سلاطين آن، و تنبيه و مجازات هايش، و از زورگويى و ستمِ كسى كه در اين دنيا به من ستم كند و زورگويى كند. بار خدايا! هركه برايم نقشه كشيد، تو برايش نقشه بكش، و هركه قصد من كرد، قصد او كن و تيغ آن كس را كه بر رويم تيغ كشيد، كُند كن و آتش آن كس را كه براى من آتش افروخت، خاموش كن و دسيسه دسيسه گران را از من بگردان و چشم هاى كافران را از من، كور گردان و بدسِگالى كسى را كه نسبت به من در سر پرورانده، از من دور كن و گزند بدخواهان (يا: شور چشمان) را از من دفع كن و با آرامش [خود]، مرا از آن نگه دار و زره محكم خود را بر من بپوشان و مرا در پرده نگه دارنده ات پنهان بدار، حالم را نكو گردان و كردارم را مطابق گفتارم قرار ده و به خانواده ام و اموالم بركت عطا فرما.