حدیث دربارهمَثَل درياى ژرف

الإمام الكاظم عليه السلام:إنَّ لُقمان قالَ لاِبنِهِ:. يابُنَيَّ، إنَّ الدُّنيا بَحرٌ عَميقٌ، قد غَرِقَ فيها عالَمٌ كَثيرٌ، فَلتَكُن سَفينَتُكَ فيها تَقوَى اللّهِ، وحَشوُهَا الإِيمانَ، وشِراعُهَا التَّوَكُّلَ، وقَيِّمُهَا ۱ العَقلَ، ودَليلُهَا العِلمَ، وسُكّانُهَا ۲ الصَّبرَ. ۳

امام كاظم عليه السلام:لقمان به فرزندش گفت: «. فرزندم! دنيا، درياى ژرفى است كه مردمان بسيارى در آن غرق شدند. پس كشتى تو در آن بايد تقواى الهى باشد و اندرون آن كشتى، ايمان و بادبانش، توكلّ و ناخدايش، خِرد و راهنمايش، دانش و سُكّانش، شكيبايى».

۱.القيِّم: السيّد وسائس الأمر (لسان العرب: ج 12 ص 502 «قيم»).

۲.سُكّان السفينة: ما تُسكّن به السفينة وتمنع من الحركة والاضطراب (لسان العرب: ج 13 ص 210 «سكن»).

۳.الكافي: ج 1 ص 16 ح 12، تحف العقول: ص 386 كلاهما عن هشام بن الحكم، بحار الأنوار: ج 78 ص 299 ح 1.

کلیدواژه‌ها دنیا مثل دنیا مثل دریای ژرف

احادیث دیگر این موضوع

امام صادق عليه السلام ـ در بيان اندرزهاى لقمان به فرزندش ـ:فرزندم! دنيا، دريايى ژرف است كه خلقى بسيار در آن نابود شدند. پس كِشتى خود را در آن، ايمان قرار ده و بادبانش را توكلّ و توشه ات را تقواى الهى. [با اين حال] اگر رستى، به لطف خدا رسته اى و اگر هلاك شدى، به سبب گناهانت هلاك شده اى».

قصص الأنبياء:لقمان عليه السلام به فرزندش مى گفت: «فرزندم! دنيا، دريايى است كه نسل هاى فراوانى در آن غرق گشته اند. پس بايد كه كِشتى تو در اين دريا، پروا از خداى تعالى باشد و گذرگاهت، ايمان به خدا و بادبانش توكّل باشد تا نجات يابى، فرزندم! هرچند [با اين همه] گمان نمى كنم كه نجات يابى».

الاختصاص ـ به نقل از اوزاعى ـ:لقمان حكيم، چون از شهر خويش برون شد، در آبادى اى در موصل فرود آمد كه بدان، كومليس در برخى نسخه ها، «كوماس» است. مى گفتند. چون در آن آبادى طاقتش طاق شد و غَمَش بالا گرفت و در آن آبادى كسى نبود كه او را در كارهايش كمك كند [و از غم و تنهايى به در آورد]، در به روى خويش بست و فرزندش را به درون خواند و به اندرز دادن وى پرداخت و گفت: «فرزندم! دنيا، درياى ژرفى است كه انسان هاى بسيار در آن نابود شدند. از كار دنيا توشه برگير و كِشتى اى بساز، اندرونش از تقواى الهى. سپس با آن، گرداب هاى اين دريا را بپيماى تا نجات يابى، گرچه باز هم مى ترسم كه نجات نيابى. فرزندم! آن كشتى، ايمان است و بادبانش، توكلّ و سكّانش، شكيبايى و پاروهايش، روزه و نماز و زكات. فرزندم! هركه بى كشتى به دريا برود، غرق مى شود».