حدیث دربارهارزش زاهد

تاريخ دمشق عن سُفيانَ بن عُيَينَة:قيلَ لِعَلِيِّ بنِ الحُسَين بنِ عَلِيِّ بن أبي طالِبٍ عليه السلام: مَن أعظَمُ النّاسِ خَطَرا؟ قالَ: مَن لَم يَرضَ الدُّنيا خَطَرا لِنَفسِهِ. ۱

تاريخ دمشق ـ به نقل از سفيان بن عُيينه ـ:به على بن حسين بن على بن ابى طالب عليهم السلام گفته شد: مهم ترين مردم چه كسى است؟ فرمود: «كسى كه دنيا در نظرش اهمّيتى نداشته باشد».

۱.تاريخ دمشق: ج 41 ص 408، البداية والنهاية: ج 9 ص 105 وفيه «من لم ير الدنيا لنفسه قدرا»؛ تحف العقول: ص 278، نثر الدر: ج 1 ص 339، نزهة الناظر: ص 94 ح 29 وفيها «لم ير» بدل «لم يرض»، بحار الأنوار: ج 78 ص 135 ح 3.

کلیدواژه‌ها زهد ارزش زهد حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی +3 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پُر ارج ترين مردم در دنيا، كسى است كه به دنيا ارج ننهد.

نوادر الاصول:به نقل از اَنَس: نزد پيامبر خدا نشسته بوديم كه ناگاه فرمود: «هم اينك، مردى از اهل بهشت بر شما در مى آيد. در اين هنگام، مردى از انصار ـ كه آب وضو از ريشش مى چكيد و كفش خود را در دست چپش گرفته بود ـ وارد شد. فرداى آن روز، باز پيامبر خدا فرمود: «هم اينك، مردى از اهل بهشت بر شما در مى آيد» و باز، همان مرد با همان وضع، وارد شد. فرداى آن روز نيز پيامبر صلى الله عليه و آله همان سخن را فرمود و باز، همان مرد، وارد شد. چون برخاست و رفت، عبد اللّه بن عمرو بن عاص، در پىِ او روان شد و [به وى [گفت: من با پدرم مشاجره كرده ام و سوگند خورده ام كه تا سه روز، نزد او نروم. بنا بر اين، اگر صلاح مى دانى، مرا نزد خود، جاى ده تا به سوگندم عمل كنم. مرد گفت: باشد. با او رفتم. ديدم خيمه اى و نخلى و گوسفندى دارد. شب كه شد، از خيمه اش خارج شد و بز خود را دوشيد و خرمايى چيد و آنها را نزد من نهاد و من خوردم و او خودش بى شام خفت و من شب را به نماز و عبادت گذراندم. صبح كه شد، او صبحانه خورد و من، روزه داشتم. سه شب به همين منوال گذشت و هرگاه در رخت خوابش از اين پهلو به آن پهلو مى شد، ذكر خداى متعال مى گفت و تكبير مى گفت و صبح براى نماز، بيدار مى شد و وضوى كامل مى گرفت و من، جز سخن خير از او نمى شنيدم. چون چند شب گذشت و كار او در نظر من تقريباً ناچيز آمد، گفتم: اى بنده خدا! ميان من و پدرم، نه مشاجره اى بوده و نه قهرى؛ بلكه از پيامبر خدا، سه بار در سه مجلس شنيدم كه فرمود: «هم اينك، مردى از اهل بهشت بر شما در مى آيد» و هر سه بار، تو وارد شدى. از اين رو، خواستم [مرا به خانه ات ببرى] تا عمل تو را ببينم. پس، به من بگو كه تو چه عملى انجام مى دهى [كه اهل بهشت شده اى]؟ مرد گفت: به نزد همان كسى كه به تو خبر داده، برو تا از عمل من به تو خبر دهد. من نزد پيامبر خدا رفتم. ايشان فرمود: «نزد خود او برو و بگو بايد حقيقت را به تو بگويد». من نزد آن مرد رفتم و گفتم: پيامبر خدا به تو امر مى كند كه مرا خبر دهى. مرد گفت: حال كه چنين است، مى گويم. اگر دنيا از من باشد و از من گرفته شود، ناراحت نمى شوم و اگر دنيا به من داده شود، از آن شادمان نمى شوم. شب را در حالى مى خوابم كه از هيچ كس، كينه اى به دل ندارم، و بر نعمتى كه خداوند به او داده است، حسادت نمى كنم. عبد اللّه گفت: امّا من، به خدا سوگند كه شب ها را به عبادت مى گذرانم، و روزها را روزه مى گيرم؛ ليكن اگر گوسفندى به من ببخشند، خوش حال مى شوم و اگر از دستم برود، ناراحت مى شوم. به خدا سوگند كه خداوند، تو را بر ما برترى آشكارى داده است.

امام على عليه السلام:در گذشته، برادرى دينى داشتم كه خُردىِ دنيا در نگاه او، وى را در نظرم بزرگ مى نمود.

تنبيه الخواطر:به حسين بن على عليهماالسلام گفته شد: پُر ارج ترين مردم كيست؟ فرمود: «كسى كه اهمّيت ندهد دنيا در دست كيست».

امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ:بى اعتناى به دينار و درهم، با ارزش تر از دينار و درهم است.

امام صادق عليه السلام:مردى به پدرم گفت: پُر منزلت ترينِ مردم در دنيا، چه كسى است؟ فرمود: «كسى كه دنيا در دل و ديده اش بى قدر و منزلت باشد».

امام كاظم عليه السلام:با ارزش ترينِ مردم، كسى است كه براى دنيا ارزشى قائل نباشد.

مسكّن الفؤاد:روايت شده است كه چون عثمان بن مظعون در گذشت، پيامبر خدا، پارچه را از روى او كنار زد و پيشانى اش را بوسيد و آن گاه، لَختى گريست و چون تابوت را برداشتند، فرمود: «خوشا به حالت، اى عثمان! نه دنيا تو را پوشيد [و فريفت]، و نه تو [جامه] دنيا را پوشيدى».