حدیث دربارهبرحذر داشتن از زهد ريايى

الإمام عليّ عليه السلام:لا تَكُن مِمَّن يَرجُو الآخِرَةَ بِغَيرِ العَمَلِ، ويُرجِي ۱ التَّوبَةَ بِطولِ الأَمَلِ، يَقولُ فِي الدُّنيا بِقَولِ الزّاهِدينَ ويَعمَلُ فيها بِعَمَلِ الرّاغِبينَ. ۲

امام على عليه السلام:از آنانى مباش كه بدون عمل، به آخرت اميد مى بندد و بر اثر داشتن آرزوى دراز، توبه را به تأخير مى اندازد؛ از دنيا همچون زاهدان سخن مى گويد، ولى در عمل، چون دنياخواهان رفتار مى كند.

۱.أرجَأْت الأمرَ وأرجَيْته: إذا أخّرْته (النهاية: ج 2 ص 206 «رجا»).

۲.نهج البلاغة: الحكمة 150، خصائص الأئمّة عليهم السلام: ص 109، بحار الأنوار: ج 72 ص 199 ح 30.

کلیدواژه‌ها زهد به دنیا تعریف زهد و تحریف آن برحذر داشتن از زهد ریایی

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:قيامت برپا نمى شود تا آن كه زهد، قصّه سر زبان ها مى شود و پارسايى، تظاهر.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در آخر زمان، جماعتى مى آيند كه در تابستان و زمستان، پشمينه مى پوشند و اين را براى خود، مايه برترى بر ديگران مى دانند. فرشتگان آسمان ها و زمين، اينان را لعنت مى كنند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در آخر زمان، مردمى از امّت من مى آيند كه به مساجد مى روند و گِرد هم مى نشينند و از دنيا و دوستىِ دنيا سخن مى گويند. با آنان ننشينيد؛ چرا كه خداوند را با اين افراد، كارى نيست.

امام على عليه السلام ـ درباره گروه هاى مسلمانان ـ:گروهى از مردم را بى لياقتى ذاتى و نداشتن اسباب و امكانات، از طلب حكومت، باز داشته است. از اين رو، به وضعى كه دارند، تن داده اند و خود را به نامِ خوش قناعت، آراسته اند و جامه زيباى اهل زهد پوشيده اند، در حالى كه لحظه اى از شب و روز، چنين نبوده اند.

امام على عليه السلام:هرگاه زاهد از مردم گريزان شد، در طلب او بر آى و هرگاه زاهد در طلب مردم برآمد، از او گريزان شو.

الإمام الصادق عليه السلام:بَينا أنَا فِي الطَّوافِ وإذا بِرَجُلٍ يَجذِبُ ثَوبي، وإذا هُوَ عَبّادُ بنُ كَثيرٍ البَصرِي، فَقالَ: يا جَعفَرَ بنَ مُحَمَّد، تَلبَسُ مِثلَ هذِهِ الثِّيابَ وأنتَ في هذَا المَوضِعِ مَعَ المَكانِ الَّذي أنتَ فيهِ مِن عَلِيٍّ عليه السلام؟! فَقُلتُ: ثَوبٌ فُرقُبِيٌّ ثَوبٌ فُرْقُبِيّ: هو ثوب مِصريّ أبيضُ من كتّان (النهاية: ج 3 ص 440 «فرقب»). اشتَرَيتُهُ بِدينارٍ، وكانَ عَلِيٌّ عليه السلام في زَمانٍ يَستَقيمُ لَهُ ما لَبِسَ فيهِ، ولَو لَبِستُ مِثلَ ذلِكَ اللِّباسِ في زَمانِنا لَقالَ النّاسُ: هذا مُراءٍ مِثلُ عَبّادٍ. الكافي: ج 6 ص 443 ح 9، مكارم الأخلاق: ج 1 ص 219 ح 645، رجال الكشّي: ج 2 ص 689 الرقم 736 كلّها عن عبد اللّه بن سنان، دعائم الإسلام: ج 2 ص 156 ح 554 كلّها نحوه، بحار الأنوار: ج 79 ص 308 ح 23.