حدیث دربارههشدار درباره تحريف زهد

عنه صلى الله عليه و آله:الزَّهادَةُ فِي الدُّنيا لَيسَت بِتَحريمِ الحَلالِ، ولا إضاعَةِ المالِ، ولكِنَّ الزَّهادَةَ فِي الدُّنيا ألاّ تَكونَ بِما في يَدَيكَ أوثَقَ مِمّا في يَدَيِ اللّهِ، وأن تَكونَ في ثَوابِ المُصيبَةِ إذا أنتَ اُصِبتَ بِها أرغَبَ فيها لو أنَّها اُبقِيَت لَكَ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زهدِ به دنيا، به حرام كردن حلال و يا ترك مال نيست؛ بلكه زهد به دنيا آن است كه به آنچه در دست توست، مطمئن تر از آنچه در دست خداست، نباشى و به ثواب مصيبتى كه به تو مى رسد، چندان راغب باشى كه آرزو كنى آن مصيبت برايت باقى بماند.

۱.سنن الترمذي: ج 4 ص 571 ح 2340، سنن ابن ماجة: ج 2 ص 1373 ح 4100، الفردوس: ج 3 ص 403 ح 5228 كلّها عن أبي ذرّ، المعجم الأوسط: ج 8 ص 57 ح 7954، حلية الأولياء: ج 9 ص 303 كلاهما عن أبي الدرداء، كنز العمّال: ج 3 ص 181 ح 6059 وراجع أعلام الدين: ص 293.

کلیدواژه‌ها زهد به دنیا تعریف زهد و تحریف آن هشدار درباره تحریف زهد

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زهد به دنيا، به حرام كردن حلال [بر خود] و يا ترك دارايى نيست؛ بلكه زهد به دنيا، عبارت است از: راضى بودن به قضا [ى الهى] و صبر در مصائب، و چشم اميد بر كَندن از مردم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زهدِ به دنيا، پوشيدن جامه درشت و خوردن غذاى خشك نيست؛ بلكه زهد به دنيا، عبارت از كوتاه كردن آرزوست.

الكافى ـ به نقل از محمّد بن على، كه سند آن را به معصوم عليه السلام مى رساند ـ:سفيان ثورى از مسجد الحرام مى گذشت كه امام صادق عليه السلام را با جامه هايى زيبا و قيمتى ديد. گفت: واللّه كه نزد او مى روم و ملامتش مى كنم. پس، به نزديك امام عليه السلام رفت و گفت: اى پسر پيامبر خدا! نه پيامبر خدا چنين لباسى پوشيد، نه على و نه هيچ يك از پدرانت! امام صادق عليه السلام به او فرمود: «پيامبر خدا، در روزگارى سخت و در تنگناى معيشت به سر مى برد و از اين رو، با سختى زندگى مى كرد؛ امّا بعداً دنيا، خيرات و بركات خود را فرو ريزانْد. پس، سزاوارترينْ مردم دنيا به برخوردارى از اين نعمت ها، نيكان هستند» و سپس، اين آيه را تلاوت كرد: « «به گو: چه كسى زيورهاى خدا را كه براى بندگانش پديد آورده، و نيز روزى هاى پاك را حرام گردانيده است؟» [و افزود:] ما به استفاده از اين نعمت هاى خدادادى، از هر كس ديگر سزاوارتريم. با اين حال، اى ثورى! من، اين جامه اى را كه بر تَنَم مى بينى، براى مردم پوشيده ام». امام عليه السلام سپس، دست سفيان را گرفت و به طرف خود كشيد و لباس رويى خود را بالا زد و جامه زِبرى را كه زير آن پوشيده بود و با بدن ايشان تماس مستقيم داشت، نشانش داد و فرمود: «اين را براى خودم مى پوشم و آنچه را ديدى (لباس رويى را) براى مردم». آن گاه، لباس رويى سفيان را كه زِبر و درشت بود، كنار زد و زير آن، جامه نرمى بود. فرمود: «تو اين رويى را براى چشم مردم پوشيده اى و اين زيرى را براى خوشايند نَفست!».