حدیث دربارهدعاى بايسته در هنگام ديدن دنياداران

امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعا در مقام رضا، هنگامى كه چشمش به دنياداران مى افتاد ـ:ستايش، خداوند را از سر خشنودى به حكم خدا. گواهى مى دهم كه خداوند، روزى هاى بندگانش را به عدالت تقسيم كرده، و با همه آفريدگانش به احسان، رفتار نموده است. بار خدايا! بر محمّد و آل او درود فرست، و مرا با آنچه به دنياداران داده اى، در بوته امتحان ميفكن، و آنان را به خاطر آنچه به من نداده اى [و به آنان داده اى]، ميازماى، كه در نتيجه بر آفريدگانت رشك برم و تقدير تو را به ديده حقارت بنگرم. بار خدايا! بر محمّد و آل او درود فرست، و جان مرا به قضاى خودت شاد بدار، و سينه ام را براى [پذيرش] جايگاه هاى حُكمت (تقديرت) بگشاى، و مرا چنان اعتمادى [به خودت] ببخش تا به سبب آن، اقرار كنم كه قضاى تو، جز به نيكى روان نگشته است، و مرا بر نداده هايت به من، سپاس گزارتر از داده هايت به من، قرار ده. ۴ و مرا از اين كه به خاطر نادارى، گمان پستى برم، يا دارايى را برتر بپندارم، مصون بدار؛ زيرا بزرگ، كسى است كه طاعت تو بزرگش كرده است، و عزيز، كسى است كه عبادت تو عزّتش بخشيده است. پس بر محمّد و آل او درود فرست، و ما را از ثروتى پايان ناپذير برخوردار كن، و با عزّتى از دست ناشدنى، تأييدمان فرما، و ما را در مُلك جاويدانْ رها گردان، كه تويى خداى يگانه يكتاى بى نياز، كه نه فرزندى دارى و نه فرزند كسى هستى، و تو را هيچ همتايى نيست.