حدیث دربارهمعناى سوداگرى آخرت

فتح الباري عن سعيد بن جبير ـ أيضا ـ:لَمّا نَزَلَت قالَ المُسلِمونَ: لَو عَلِمنا هذِهِ التِّجارَةَ لاَءَعطَينا فيهَا الأَموالَ وَالأَهلينَ، فَنَزَلَت: «تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ». ۱

فتح البارى ـ به نقل از سعيد بن جبير، درباره آيه شريف: «اى كسانى كه ايمان آورده ايد! آيا شما را رهنمون شوم به تجارتى كه.» ـ: چون اين آيه نازل شد، مسلمانان گفتند: اگر بدانيم اين تجارتْ كدام است، مال و خانواده خود را در راه آن مى دهيم. پس [دنباله آيه] نازل شد: «به خدا و رسول او ايمان آوريد» .

۱.فتح الباري: ج 6 ص 6، زاد المسير: ج 8 ص 17، الدرّ المنثور: ج 8 ص 149 نقلاً عن ابن أبي حاتم وكلاهما نحوه.

کلیدواژه‌ها آخرت حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی سودای آخرت +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام باقر عليه السلام ـ درباره آيه شريف: «اى كسانى كه ايمان آورده ايد! آيا شما را رهنمون شوم به تجارتى كه شما را از عذابى دردناك مى رهاند؟» ـ: [مؤمنان [گفتند: اگر بدانيم كه آن تجارت چيست، جان و مال و فرزندانمان را در راه آن مى بخشيم. پس خداوند فرمود: «به خدا و رسول او ايمان آوريد و در راه خدا با اموال و جان هايتان جهاد كنيد. اين است رستگارى بزرگ» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ از سفارش هاى ايشان به ابن مسعود ـ:اى پسر مسعود! هر آنچه را چشمت ديد و دلت هوس كرد، براى خدا قرار بده كه اين، تجارت (سوداگرىِ) آخرت است؛ زيرا كه خداوند مى فرمايد: «آنچه نزد شماست، رفتنى است و آنچه نزد خداست، ماندنى است» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نزد خداوند، چيزى خوش تر از بوى دهان روزه دارى نيست كه به خاطر خداى پروردگار جهانيان، از خوردن و آشاميدن، خوددارى ورزيده و خدا را بر ماسِواى او برگزيده و آخرتش را به دنيايش خريده است. پس، اگر مى توانى كارى كنى كه وقتى مرگْ تو را در مى رسد، گرسنه باشى و جگرت تشنه باشد، چنين كن؛ زيرا كه با اين كار، به عالى ترين منازل مى رسى و با نيكان و شهيدان و شايستگان، همنشين مى شوى.

مكارم الأخلاق:ابن مسعود [به پيامبر خدا] گفت: پدر و مادرم به فدايت، اى پيامبر خدا! چگونه تجارت آخرت كنم؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هرگز زبانت را از ياد خدا مياساى، يعنى اين كه [پيوسته [بگويى: سبحان اللّه و الحمد للّه و لا إله إلاّ اللّه و اللّه أكبر. اين است تجارت سودآور. خداى متعال مى فرمايد: «به تجارتى اميد بسته اند كه هرگز كساد نمى شود، تا مُزدهاى آنان را به تمام و كمال، به آنان بدهد و از فضل خويش بر آنان بيفزايد» ».

امام رضا عليه السلام ـ در تفسير آيه شريف: «و سوگند به شب، آن گاه كه فرو پوشد.» ـ: مردى در باغ يكى از انصار، درخت خرمايى داشت و اين امر موجب آسيب رسانى [و مزاحمتِ [وى براى مرد انصارى شده بود. مرد انصارى، از اين موضوع به پيامبر خدا شكايت كرد. پيامبر صلى الله عليه و آله او را فرا خواند و فرمود: «درخت خرمايَت را به درخت خرمايى در بهشت به من بفروش!»، و [لى] مرد نپذيرفت. اين خبر به گوش مردى ديگر از انصار (معروف به ابو الدَّحداح) رسيد. پس، نزد صاحب نخل آمد و گفت: درخت خرمايت را به باغ خرمايم مى خرم. او بدين صورت، باغش را فروخت و سپس نزد پيامبر خدا آمد و گفت: اى پيامبر خدا! نخل فلانى را به [بهاى] باغم خريدم. پيامبر خدا به او فرمود: «به جاى آن، يك نخل در بهشت از آنِ توست». پس، خداوند متعال، اين آيه را بر پيامبرش صلى الله عليه و آله نازل فرمود: «و سوگند به آن كه نر و ماده را آفريد، همانا تلاش شما پراكنده است. امّا آن كه عطا كرد.» يعنى درخت خرما را «. و پروا داشت و پاداش نيكوتر را تصديق كرد.» يعنى وعده پيامبر خدا را «. به زودى راه آسانى را پيش پاى او خواهيم گذاشت» .

مسند ابن حنبل ـ به نقل از اَنَس ـ:مردى گفت: اى پيامبر خدا! فلانى درخت خرمايى [در باغ من [دارد و من مى خواهم باغم را با آن، ديواربندى كنم. دستور دهيد درختش را به من بدهد تا با آن، باغم را ديواربندى كنم. پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «نخلت را، در ازاى نخلى در بهشت، به او بده». آن مرد نپذيرفت. ابو دَحداح نزد آن مرد آمد و گفت: نخلت را به باغ خرمايم بفروش. مرد فروخت. ابو دحداح، نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: من آن نخل را به [بهاى] باغم خريدم. آن نخل را به آن مرد (صاحب باغ) بدهيد؛ زيرا كه من آن را به شما [هديه [مى دهم. پيامبر خدا چند بار فرمود: «چه بسيار خُرمابُن هايى كه در بهشت، از آنِ ابو دحداح شد!». ابو دحداح، نزد همسرش آمد و گفت: اى اُمّ دَحداح! باغ را ترك كن؛ زيرا كه من آن را به نخلى در بهشت فروختم. همسرش گفت: سوداى سودآورى است (يا جمله اى شبيه به اين).

امام على عليه السلام ـ در تحريك و ترغيب لشكريان در جنگ صفّين ـ:خداوند شما را به تجارتى رهنمون شده كه شما را از عذابى دردناك مى رهاند و شما را به خير، نزديك مى سازد: ايمان آوردن به خدا و جهاد كردن در راه خدا. او پاداش آن را آمرزش گناه و سكونتگاه هايى خوش و پاك در باغ هاى بهشت قرار داد، و خداوند فرمود: «همانا خدا دوستدار كسانى است كه در راه او، صف در صف، جهاد مى كنند، چنان كه گويى بنايى سُربى اند» .

امام على عليه السلام:هيچ تجارتى چون كار نيك نيست.