حدیث دربارهتشويق به كِشتن و آباد كردن آخرت
عنه عليه السلام:إنَّ مِن أبغَضِ الرِّجالِ إلَى اللّهِ تَعالى لَعَبدا وَكَلَهُ اللّهُ إلى نَفسِهِ، جائِرا عَن قَصدِ السَّبيلِ سائِرا بِغَيرِ دَليلٍ، إن دُعِيَ إلى حَرثِ الدُّنيا عَمِلَ، وإن دُعِيَ إلى حَرثِ الآخِرَةِ كَسِلَ! كَأَنَّ ما عَمِلَ لَهُ واجِبٌ عَلَيهِ، وكَأَنَّ ما وَنى ۱ فيهِ ساقِطٌ عَنهُ. ۲
امام على عليه السلام:از منفورترين مردمان در نزد خداى متعال، بنده اى است كه خداوند او را به خود وا گذاشته، از راه راست به در رفته و بى راهنما حركت مى كند. اگر به كِشت دنيا فرا خوانده شود، عمل مى كند و اگر به كِشت آخرت دعوت شود، تنبلى مى ورزد! تو گويى آنچه براى آن عمل مى كند (كار دنيايى)، بر او واجب است و آنچه در آن سستى و كوتاهى مى ورزد (كار آخرت)، از او برداشته است.