حدیث دربارهتشويق به كِشتن و آباد كردن آخرت

عنه عليه السلام:يُنادي مُنادٍ يَومَ القِيامَةِ: ألا إنَّ كُلَّ حارِثٍ مُبتَلىً في حَرثِهِ وعاقِبَةِ عَمَلِهِ غَيرَ حَرَثَةِ القُرآنِ؛ فَكونوا مِن حَرَثَتِهِ وأتباعِهِ، وَاستَدِلّوهُ عَلى رَبِّكُم، وَاستَنصِحوهُ عَلى أنفُسِكُم، وَاتَّهِموا عَلَيهِ آراءَكُم، وَاستَغِشّوا ۱ فيهِ أهواءَكُم. ۲

امام على عليه السلام:روز قيامت، منادى اى بانگ مى زند: «هان! [امروز، [هر كِشتگرى گرفتار [و در گرو [كِشته خويش و فرجام كار خود است، بجز كِشتگرانِ قرآن». پس، شما از كشتگرانِ قرآن و پيروان آن باشيد و از آن به پروردگارتان راه ببريد و آن را مشاور خود قرار دهيد و آرايتان را با آن بسنجيد و خواست ها (عقايد و كيش ها)يتان را در برابر آن، ناخالص بدانيد.

۱.اسْتَغَشّه: ضدّ انتصحه واستنصحه، أو ظنّ به الغِشّ (القاموس المحيط: ج 2 ص 281 «غشّ»).

۲.نهج البلاغة: الخطبة 176، بحار الأنوار: ج 92 ص 24 ح 24.

کلیدواژه‌ها آخرت حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی آباد کردن آخرت +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام:آن كه دنيايش را آباد مى كند، بازگشتگاهش را ويران مى كند؛ [و [آن كه آخرتش را آباد مى كند، به آرزوهايش دست مى يابد.

امام على عليه السلام:از منفورترين مردمان در نزد خداى متعال، بنده اى است كه خداوند او را به خود وا گذاشته، از راه راست به در رفته و بى راهنما حركت مى كند. اگر به كِشت دنيا فرا خوانده شود، عمل مى كند و اگر به كِشت آخرت دعوت شود، تنبلى مى ورزد! تو گويى آنچه براى آن عمل مى كند (كار دنيايى)، بر او واجب است و آنچه در آن سستى و كوتاهى مى ورزد (كار آخرت)، از او برداشته است.

امام على عليه السلام:خدايتان رحمت كناد! به سوى منزلگاه هايتان كه به آباد كردن آنها مأمور شده ايد، بشتابيد؛ منزلگاه هاى آبادى كه [هرگز [خراب نمى شوند و منزلگاه هاى ماندگارى كه [هيچ گاه] از بين نمى روند؛ منزلگاه هايى كه [خداوند، [شما را به سوى آنها فرا خوانده و به آنها تشويقتان كرده و پاداش خود را در آنها قرار داده است.

امام على عليه السلام:شما به آباد كردن سراىِ ماندن، نيازمندتريد تا به آباد كردن سراى رفتن.

امام على عليه السلام:سزاوار است كه خردمند، آخرت خويش را مقدَّم بدارد و سراى اقامتش را آباد سازد.

لقمان عليه السلام ـ در سفارش به فرزندش ـ:بدان ـ اى فرزندم ـ از همان زمان كه از شكم مادرت افتادى، دنيا به تو پشت كرد و آخرت به تو روى نمود و تو، در ميان دو سراى، قرار گرفتى: سرايى كه به آن نزديك مى شوى و سرايى [ديگر [كه هماره از آن دور مى گردى. پس، زنهار كه همّ و غم خود را جز براى آباد كردن آن سرايت قرار ندهى كه به آن نزديك مى شوى و در آن، اقامتت به درازا مى كشد؛ زيرا تو براى آن سرا آفريده شده اى و به تلاش براى آن، مأمور گشته اى. ديگر، آن كه: از خداوند، به اندازه اى كه به او نياز دارى، اطاعت كن و به اندازه اى كه تحمّل عذابش را دارى، از او نافرمانى كن.