حدیث دربارهآثار اهمّيت دادن به آخرت

عنه عليه السلام ـ لِجابِرِ بنِ عَبدِ اللّهِ الأَنصارِيِّ ـ:يا جابِرُ، قِوامُ الدّينِ وَالدُّنيا بِأَربَعَةٍ: عالِمٍ مُستَعمِلٍ عِلمَهُ، وجاهِلٍ لا يَستَنكِفُ أن يَتَعَلَّمَ، وجَوادٍ لا يَبخَلُ بِمَعروفِهِ، وفَقيرٍ لا يَبيعُ آخِرَتَهُ بِدُنياهُ. فَإِذا ضَيَّعَ العالِمُ عِلمَهُ استَنكَفَ الجاهِلُ أن يَتَعَلَّمَ، وإذا بَخِلَ الغَنِيُّ بِمَعروفِهِ باعَ الفَقيرُ آخِرَتَهُ بِدُنياهُ. ۱

امام على عليه السلام ـ خطاب به جابر ـ:اى جابر! سامان يافتن دين و دنيا، به چهار چيز است: عالمى كه علمش را به كار مى گيرد، جاهلى كه از آموختن خوددارى نمى كند، بخشنده اى كه در بخشش خويش بخل نمى ورزد، و فقيرى كه آخرتش را به دنيايش نمى فروشد. پس هر گاه عالم، علم خود را تباه كند، جاهل [نيز [از آموختن، خوددارى خواهد كرد و هر گاه توانگر در بخشش خود بُخل ورزد، فقير [نيز [آخرتش را به دنيايش خواهد فروخت.

۱.نهج البلاغة: الحكمة 372، نزهة الناظر: ص 70 ح 66 عن ابن عبّاس نحوه وفيه «قيام الدنيا» بدل «يا جابر، قوام الدين والدنيا»، الدعوات: ص 229 ح 637 عن جابر، التفسير المنسوب إلى الإمام العسكري عليه السلام: ص 402 ح 274 نحوه وليس فيه ذيله من «فإذا ضيّع العالم.» وليس في الأخيرين «الدين»، بحار الأنوار: ج 74 ص 417 ح 39.

کلیدواژه‌ها آخرت حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی اهتمام به آخرت +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه آخرتْ همّ و غم او باشد، خداوند دلش را بى نياز مى گرداند و پريشانى اش را سامان مى دهد و دنيا به رغم ميلش، به او روى مى آورد؛ و كسى كه دنيا همّ و غم او باشد، خداوند فقر را در پيشانى او (/ در پيش چشمانش) قرار مى دهد و خاطرش را آشفته مى سازد و از دنيا جز همان كه برايش مقدّر شده است، نصيب او نمى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه آخرت، همّ و غم و وِردش باشد و چشم به آن بدوزد و همواره انديشه آن را در سر بپروراند، خداوند دلش را بى نياز مى گرداند و زندگى اش را سامان مى بخشد و دنيا، با حالت زبونى و تسليم، به او روى مى آورد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه شب و روز، بزرگ ترين همّ و غمش آخرت باشد، خداوند دلش را بى نياز مى گرداند و كارش را سامان مى بخشد و از دنيا نمى رود تا آن كه روزى اش را كامل دريافت كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:تا مى توانيد، خويشتن را از همّ و غم دنيا فارغ گردانيد؛ زيرا هر كس كه دنيا بزرگ ترين همّ و غم او باشد، خداوند زندگى اش را نابسامان مى سازد و فقر را پيش چشم او قرار مى دهد؛ و هر كس كه آخرت، بزرگ ترين همّ و غم او باشد، خداوند امورش را سر و سامان مى دهد و دلش را بى نياز مى گرداند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنده اگر همّ و غمش آخرت باشد، خداوند زندگى اش را براى او سامان مى بخشد و بى نيازى اش را در دلش قرار مى دهد؛ و اگر همّ و غمش دنيا باشد، خداوند زندگى اش را براى او پريشان و پُرمشغله مى سازد و فقر را پيش چشم او قرار مى دهد. در نتيجه، شب و روزش را جز با نيازمندى سپرى نمى كند (هميشه احساس فقر مى نمايد).

امم على عليه السلام:فقيهان و حكيمان هر گاه با همديگر مكاتبه مى كردند، سه چيز را مى نوشتند كه چهارمى نداشت: آن كه همتش آخرت باشد، خدا كار دنيايش را كفايت مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى والامرتبه مى فرمايد: «اى فرزند آدم! خود را وقف عبادت من كن تا سينه ات را از بى نيازى پر كنم و فقرت را بزدايم. در غير اين صورت، دستانت را پر از كار [و مشغله [مى گردانم و فقرت را برطرف نمى سازم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در بازگشتش از جنگ اُحُد، در حالى كه مردمْ ايشان را در ميان گرفته بودند ـ:اى مردم! به آباد كردن آخرتتان ـ كه بِدان مكلّف شده ايد ـ روى آوريد و از دنيايتان كه براى شما تضمين شده است [و روزىِ تان در آن، خواه ناخواه مى رسد]، روى گردانيد و اعضا و جوارحى را كه به نعمت هاى او تغذيه شده است، در معصيت او ـ كه موجب خشم خداوند مى شود ـ به كار نگيريد و به طلب آمرزش از او بپردازيد و همّت خود را صرف تقرّب به طاعت او كنيد. كسى كه به بهره اش از دنيا آغاز كند، بهره اش از آخرت را از كف مى دهد و به آنچه از آخرت مى خواهد، نمى رسد؛ و كسى كه به بهره اش از آخرت آغاز كند، سهمش از دنيا به او مى رسد و از آخرت نيز به آنچه مى خواهد، دست مى يابد.