حدیث دربارهآثار اهمّيت دادن به آخرت

عنه صلى الله عليه و آله:تَفَرَّغوا مِن هُمومِ الدُّنيا مَا استَطَعتُم؛ فَإِنَّهُ مَن كانَتِ الدُّنيا أكبَرَ هَمِّهِ أفشَى اللّهُ ضَيعَتَهُ، وجَعَلَ فَقرَهُ بَينَ عَينَيهِ، ومَن كانَتِ الآخِرَةُ أكبَرَ هَمِّهِ جَمَعَ اللّهُ لَهُ اُمورَهُ، وجَعَلَ غِناهُ في قَلبِهِ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:تا مى توانيد، خويشتن را از همّ و غم دنيا فارغ گردانيد؛ زيرا هر كس كه دنيا بزرگ ترين همّ و غم او باشد، خداوند زندگى اش را نابسامان مى سازد و فقر را پيش چشم او قرار مى دهد؛ و هر كس كه آخرت، بزرگ ترين همّ و غم او باشد، خداوند امورش را سر و سامان مى دهد و دلش را بى نياز مى گرداند.

۱.المعجم الأوسط: ج 5 ص 186 ح 5025، حلية الأولياء: ج 1 ص 227 كلاهما عن أبي الدرداء، كنز العمّال: ج 3 ص 184 ح 6077.

کلیدواژه‌ها آخرت حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی اهتمام به آخرت +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه آخرتْ همّ و غم او باشد، خداوند دلش را بى نياز مى گرداند و پريشانى اش را سامان مى دهد و دنيا به رغم ميلش، به او روى مى آورد؛ و كسى كه دنيا همّ و غم او باشد، خداوند فقر را در پيشانى او (/ در پيش چشمانش) قرار مى دهد و خاطرش را آشفته مى سازد و از دنيا جز همان كه برايش مقدّر شده است، نصيب او نمى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه آخرت، همّ و غم و وِردش باشد و چشم به آن بدوزد و همواره انديشه آن را در سر بپروراند، خداوند دلش را بى نياز مى گرداند و زندگى اش را سامان مى بخشد و دنيا، با حالت زبونى و تسليم، به او روى مى آورد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه شب و روز، بزرگ ترين همّ و غمش آخرت باشد، خداوند دلش را بى نياز مى گرداند و كارش را سامان مى بخشد و از دنيا نمى رود تا آن كه روزى اش را كامل دريافت كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنده اگر همّ و غمش آخرت باشد، خداوند زندگى اش را براى او سامان مى بخشد و بى نيازى اش را در دلش قرار مى دهد؛ و اگر همّ و غمش دنيا باشد، خداوند زندگى اش را براى او پريشان و پُرمشغله مى سازد و فقر را پيش چشم او قرار مى دهد. در نتيجه، شب و روزش را جز با نيازمندى سپرى نمى كند (هميشه احساس فقر مى نمايد).

امم على عليه السلام:فقيهان و حكيمان هر گاه با همديگر مكاتبه مى كردند، سه چيز را مى نوشتند كه چهارمى نداشت: آن كه همتش آخرت باشد، خدا كار دنيايش را كفايت مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى والامرتبه مى فرمايد: «اى فرزند آدم! خود را وقف عبادت من كن تا سينه ات را از بى نيازى پر كنم و فقرت را بزدايم. در غير اين صورت، دستانت را پر از كار [و مشغله [مى گردانم و فقرت را برطرف نمى سازم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در بازگشتش از جنگ اُحُد، در حالى كه مردمْ ايشان را در ميان گرفته بودند ـ:اى مردم! به آباد كردن آخرتتان ـ كه بِدان مكلّف شده ايد ـ روى آوريد و از دنيايتان كه براى شما تضمين شده است [و روزىِ تان در آن، خواه ناخواه مى رسد]، روى گردانيد و اعضا و جوارحى را كه به نعمت هاى او تغذيه شده است، در معصيت او ـ كه موجب خشم خداوند مى شود ـ به كار نگيريد و به طلب آمرزش از او بپردازيد و همّت خود را صرف تقرّب به طاعت او كنيد. كسى كه به بهره اش از دنيا آغاز كند، بهره اش از آخرت را از كف مى دهد و به آنچه از آخرت مى خواهد، نمى رسد؛ و كسى كه به بهره اش از آخرت آغاز كند، سهمش از دنيا به او مى رسد و از آخرت نيز به آنچه مى خواهد، دست مى يابد.

امام على عليه السلام:هر كس روز خود را آغاز كند، در حالى كه همّ و غم او آخرت باشد، در عين بى پولى، بى نياز خواهد بود و در عين بى كسى، از تنهايى به در مى آيد و با وجود نداشتن قوم و قبيله، عزيز و قدرتمند خواهد بود.