حدیث دربارهويژگى هاى آخرت گرايان

عنه صلى الله عليه و آله ـ في وَصِيَّتِهِ لأَبي ذَرٍّ ـ:يا أبا ذَرٍّ، طوبى لِلزّاهِدين فِي الدُّنيا، الرّاغِبينَ فِي الآخِرَةِ، الَّذينَ اتَّخَذوا أرضَ اللّهِ بِساطا، وتُرابَها فِراشا، وماءَها طيبا، وَاتَّخَذُوا الكِتابَ شِعارا، وَالدُّعاءَ لِلّهِ دِثارا ۱، وقَرَضُوا الدُّنيا قَرضا. ۲

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در سفارش به ابوذر ـ:اى ابوذر! خوشا به حال بى رغبتان به دنيا و شيفتگان به آخرت! كسانى كه زمين را بستر و خاك آن را فرش و آبش را گوارا و كتاب خدا را تن پوش و دعا را جامه خود كردند و از دنيا كاملاً بريدند.

۱.الشِّعار: الثوب الذي يلي الجسد؛ لأنّه يَلي شَعْره. والدِّثار: الثوب الذي فوق الشِّعار (النهاية: ج 2 ص 480 «شعر»). قال العلاّمة المجلسي قدس سره: أي يلازمون القرآن والدعاء كلزوم الدِّثار والشِّعار للإنسان (بحار الأنوار: ج 69 ص 276).

۲.الأمالي للطوسي: ص 532 ح 1162، مكارم الأخلاق: ج 2 ص 370 ح 2661 كلاهما عن أبي ذرّ، نهج البلاغة: الحكمة 104، الأمالي للمفيد: ص 133 ح 1، الخصال: ص 337 ح 40، خصائص الأئمّة عليهم السلام: ص 97 كلّها عن نوف البكالي عن الإمام عليّ عليه السلام نحوه، بحار الأنوار: ج 70 ص 316 ح 22 وراجع الكافي: ج 2 ص 132 ح 15 و تحف العقول: ص 281.

کلیدواژه‌ها آخرت حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی اهتمام به آخرت +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ درباره آيه شريف: «آن سراى آخرت را براى كسانى قرار مى دهيم كه خواستار برترى و فساد نيستند» ـ: [يعنى] گردنكشى در زمين [و جامعه [و گرفتن به ناحق.

المناقب ابن شهرآشوب ـ به نقل از زادان، در بيان سيره امير مؤمنان عليه السلام ـ:ايشان در بازارها تنها مى گشت و گم شده را راهنمايى مى نمود و به ناتوان كمك مى كرد. از فروشنده و بقّال مى گذشت و قرآن را برايش مى گشود و اين آيه را مى خواند: «آن سراى آخرت را براى كسانى قرار مى دهيم.» تا آخر آيه.

امام على عليه السلام:آدمى را از اين كه بند كفشش نيكوتر از بند كفش دوستش باشد، خوش مى آيد و [بدين سبب،] مشمول اين سخن خداوند مى شود كه: «آن سراى آخرت را براى كسانى قرار مى دهيم كه در زمين، خواستار برترى (سركشى) و فساد نيستند، و فرجام، از آنِ پرهيزگاران است» .

امام صادق عليه السلام ـ درباره آيه شريف: «در زمين، خواستار برترى (سركشى) و فساد نيستند» ـ: مراد از «عُلُوّ»، بزرگى و برترى است، و مراد از «فساد»، زنا (زنبارگى و فساد جنسى).

تفسير القمّى ـ به نقل از حفص بن غياث ـ:امام صادق عليه السلام فرمود: «اى حفص! دنيا در نزد من به منزله مُردار است، كه در صورت اضطرار (ناچارى)، از آن مى خورم. اى حفص! خداوند متعال مى داند كه بندگان چه خواهند كرد و به كجا ره سپار خواهند شد. پس، به سبب علم قبلى اى كه درباره آنان دارد، به هنگام اعمال بدشان، با آنها بردبارى مى ورزد. بنا بر اين، حُسن تعقيب (عجله نكردن در مجازات) از جانب كسى كه بيمِ از دست رفتن (فرار مجرم) را ندارد، تو را نفريبد». امام عليه السلام سپس اين آيه را تلاوت كرد: «آن سراى آخرت را براى كسانى قرار مى دهيم كه در زمين، خواستار برترى (سركشى) و فساد نيستند، و فرجام، از آنِ پرهيزگاران است» و شروع به گريستن كرد و فرمود: «به خدا سوگند كه با اين آيه، آرزوها [براى ثواب بردن بدون عمل،] بر باد رفت».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس خواستار آخرت است، زيور دنيا را وا نهد، و هر كس چنين كند، به راستى كه از خداوند، حيا كرده است.

امام على عليه السلام:نشانه كسى كه خواهان پاداش آخرت است، زُهدورزىِ او به زرق و برق اين دنياى گذراست. بدانيد كه زهدِ زهدورزِ به اين دنيا، چيزى از آنچه خداوند در دنيا قسمت او كرده است، نمى كاهد، هرچند به آن بى ميل باشد، و آزمندىِ شخص آزمندِ به زرق و برق زندگى دنيايى، چيزى در آن، [افزون بر آنچه خداوند در دنيا قسمت او كرده است،] بر او نمى افزايد، هرچند حرص بورزد. زيان ديده، كسى است كه از بهره آخرتش محروم گردد.