حدیث دربارهخوشى دنيا ، با رنج آميخته است
عنه عليه السلام:كَأَنَّ ما هُوَ كائِنٌ مِنَ الدُّنيا عَن قَليلٍ لَم يَكُن، وما هُوَ كائِنٌ مِنَ الآخِرَةِ لَم يَزَل. إي وَاللّهِ، عَن قَليلٍ تُشقِي المُترَفَ، وتُحَرِّكُ السّاكِنَ، وتُزيلُ الثّاوِيَ.
صَفوُها مَشوبٌ بِالكُدرَةِ، وسُرورُها مَنسوجٌ بِالحُزنِ، وآخِرُ حَياتِها مُقتَرِنٌ بِالضَّعفِ، فَلا يُعجِبكُم ما يَغُرَّنَّكُم مِنها، فَعَن كَثَبٍ تُنقَلونَ عَنها، وكُلُّ ما هُوَ آتٍ قَريبٌ و «هُنَالِكَ تَبْلُواْ كُلُّ نَفْسٍ مَّا أَسْلَفَتْ وَ رُدُّواْ إِلَى اللَّهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ و ضَلَّ عَنْهُم مَّا كَانُواْ يَفْتَرُونَ» ۱. ۲
امام على عليه السلام:آنچه از دنيا وجود دارد، [چنان مى شود كه] پس از اندكى گويا نبوده، و آنچه از آخرت وجود دارد، [گويا] از آغاز بوده است. آرى، به خدا! زودا كه دنيا، برخوردارِ مرفّه را به روز سياه نشاند، و آرام گرفته را حركت
دهد، و اقامت گزيده را بكوچاند. زلالى دنيا، آميخته به تيرگى، شادى اش بافته با اندوه، و پايان زندگى اش همراه با ناتوانى است. پس مبادا فريبندگى هاى دنيا شما را خوش آيد؛ چرا كه به زودى از آن مى رَويد، و هر آنچه آمدنى است، نزديك است و «آن جاست كه هر كس آنچه را از پيش فرستاده است، مى آزمايد و [همگان] به سوى خدا، مولاى حقيقى خود، باز گردانيده مى شوند و آنچه به دروغ بر مى ساخته اند، از دستشان به در مى رود» .