حدیث دربارهدنيا چيست و چه مى تواند باشد؟

دنیا و آخرت ج ۲، ص ۱۶۵، ح ۱۰۸۲

امام علی علیه‌السلام

دنيا چيست و چه مى تواند باشد؟

الإمام عليّ عليه السلام:الدُّنيا كَيَومٍ مَضى، وشَهرٍ اِنقَضى. ۱

امام على عليه السلام:دنيا، چونان روزى است كه گذشت و ماهى كه سپرى گشت.

۱.غرر الحكم: ح 1205، عيون الحكم والمواعظ: ص 46 ح 1130.

کلیدواژه‌ها زهد به دنیا رهنمودهایی برای رسیدن به زهد دنیا چیست و چه می تواند باشد

احادیث دیگر این موضوع

۶

امام على عليه السلام ـ در وصف دنيا ـ:آيا دنيا جز مانند لقمه اى است كه خورنده مى خورد، و جرعه اى كه نوشنده مى نوشد، و خواب سبكى كه شخص خفته دارد؟

امام على عليه السلام:دنيا شش چيز است: خوردنى، نوشيدنى، پوشيدنى، سوار شدنى، آميزشى، و بوييدنى. بهترينِ خوردنى ها، عسل است و آن، [شيره گياهى] آميخته با بزاق مگسى است. بهترينِ نوشيدنى ها، آب است كه نيك و بد، در [استفاده از [آن يكسان اند. بهترينِ پوشيدنى ها، ابريشم است و آن، تار [تنيده شده به وسيله [كرمى است. بهترينِ سوارشدنى ها اسب است و بر پشت آن، مردان به قتل مى رسند. بهترينِ آميزش كردنى ها، زنان اند و آن، داخل شدن مَبالى در مبال ديگر است. زن، بهترين عضو خود (چهره اش) را مى آرايد و مقصود اصلى، زشت ترين عضو اوست. و بهترينِ بوييدنى ها، مشك است و آن، لخته اى خون است.

مطالب السؤول:درباره ايشان (امام على عليه السلام) نقل شده است كه ديد جابر بن عبد اللّه، آهى بلند از دل بر كشيد. فرمود: «اى جابر! آهت براى چيست؟ براى دنياست». جابر گفت: آرى. فرمود: «لذّت هاى دنيا، هفت نوع اند: خوردنى، نوشيدنى، پوشيدنى، آميزشى، سوار شدنى، بوييدنى، و شنيدنى. لذيذترينِ خوردنى ها، عسل است و آن، بزاق مگسى است. گواراترينِ نوشيدنى ها، آب است و همين بس كه نوشيدنى اش روا و در همه جاى زمين، روان است. عالى ترينِ پوشيدنى ها، ابريشم است و آن، از آب دهان كرمى است. عالى ترينِ آميزش ها، آميزش با زنان است و آن داخل شدن مَبالى در مبال ديگر و نزديك شدن دو عضوِ همانند است. زيباترين چيزى كه در زن است، در واقع، براى زشت ترين عضو او خواسته مى شود. بهترينِ سوار شدنى ها، اسب هايند كه قاتل اند (در جنگ ها سوارانشان به قتل مى رسند). ارزشمندترينِ بوييدنى ها، مشك است و آن، خون ناف حيوانى است. بالاترينِ شنيدنى ها، غنا (آواز) است كه آن [هم [گناه است. پس، هيچ خردمندى براى چيزهايى با اين خصوصيات، هرگز آه نمى كشد!». جابر بن عبد اللّه مى گويد: به خدا سوگند كه از آن پس، هرگز دنيا در دلم حاضر نشد.

الكافى ـ به نقل از جابر ـ:خدمت امام باقر عليه السلام رسيدم. فرمود: «اى جابر! به خدا كه غمگين و دل مشغولم». گفتم: فدايت شوم! گرفتارى ات چيست؟ غم دلت، براى چيست؟ فرمود: «اى جابر! هر كس زلالى و نابى دين خدا به دلش درآيد، دلش را از غير او باز مى دارد. اى جابر! دنيا چيست و چه مى تواند باشد؟ آيا جز خوراكى اى است كه بخورى، يا جامه اى كه بپوشى، يا زنى كه بگيرى؟!».

الزهد ـ به نقل از داوود بن فَرقَد ـ:به امام صادق عليه السلام گفتم: به حقّتان سوگند كه دنيا و آنچه در آن است، مرا خوش حال نمى كند. يا: خوش حالم نمى كند كه دنيا و هرچه را كه در آن است، با شما عوض كنم. امام عليه السلام فرمود: «اُف بر دنيا و آنچه در آن است! مگر دنيا چيست، اى داوود؟ آيا جز دو جامه و پر شدن شكمت است؟!».

تحف العقول ـ به نقل از يونس، كه به امام صادق عليه السلام گفت:ولايت شما را داشتن و شناخت حقّ (منزلت) شما (كه خداوند، آن را به من شناساند)، نزد من، محبوب تر از همه دنياست ـ: آثار ناراحتى را در چهره امام عليه السلام مشاهده كردم. فرمود: «اى يونس! درباره ما، قياسِ مَعَ الفارِق كردى. يا: ما را به چيزى كه قابل قياس با ما نيست، قياس كردى. مگر دنيا و هر آنچه در آن است، چيست؟ آيا آن جز فرو نشاندن هيجانى [برخاسته از گرسنگى يا شهوت]، يا پوشاندن عورتى است؟! تو به وسيله مهرورزى ات به ما، زندگى جاويد را به دست آورده اى».