آثار از ياد بردنِ آخرت

امام على عليه السلام ـ در نكوهش عمرو بن عاص ـ:شگفتا از پسر نابغه! ۹ به اهل شام گفته است كه من مردى لوده و بازيگوشم، و [مدام] شوخى و بازيگرى مى كنم! حقّا كه ياوه گفته است و زبان به گناه آلوده است. بدانيد كه او ـ در حالى كه بدترين سخن، [سخنِ [دروغ است ـ كارش دروغ گفتن است، كارش خُلف وعده است، كارش بخل ورزيدن است، و در خواستن، سماجت مى كند. عهدشكن و بُرنده پيوند خويشاوندى است. در هنگام جنگ، تا شمشيرها به حركت درنيامده اند، چه امر و نهى كننده اى است؛ امّا همين كه شمشيرها سرها را نشانه مى روند، بزرگ ترين نيرنگش اين است كه ما تحتش (عورتش) را براى بزرگ مرد (/ جماعت) نمايان مى سازد! هان كه به خدا سوگند، ياد مرگ، مرا از پرداختن به سرگرمى و بازيچه، باز مى دارد، و از ياد بردن آخرت، او را از گفتن