حدیث دربارهياد خدا

عنه صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: يَقولُ اللّه‏ُ عز و جل: إذا كانَ الغالِبُ عَلَى العَبدِ الاشتِغالَ بي جَعَلتُ بُغيَتَهُ ولَذَّتَهُ في ذِكري، فَإِذا جَعَلتُ بُغيَتَهُ ولَذَّتَهُ في ذِكري عَشِقَني وعَشِقتُهُ، فَإِذا عَشِقَني وعَشِقتُهُ رَفَعتُ الحِجابَ فيما بَيني وبَينَهُ، وصَيَّرتُ ذلِكَ تَغالُبا عَلَيهِ، لا يَسهو إذا سَهَا النّاسُ، اُولئِكَ كَلامُهُم كَلامُ الأَنبِياءِ، اُولئِكَ الأبطالُ حَقّا. ۱

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند عز و جلمى‏فرمايد: «هرگاه اشتغال به من بر بنده‏ام چيره گردد، خواسته و لذّتش را در ياد خود قرار خواهم داد. پس چون خواسته و لذّتش را در ياد خود قرار دادم، عاشق من مى‏شود و من عاشق او مى‏شوم. پس چون عاشق من شد و من عاشق او شدم، پرده ميان خود و او را برخواهم داشت و اين حالت را بر او مسلّط خواهم كرد، تا آن كه چون مردمْ غافل شدند، او غافل نشود. اين كسان، سخنشان سخن پيامبران است. آنان، قهرمانان حقيقى‏اند».

۱.كنز العمّال: 1 / 433 / 1872 نقلاً عن حلية الأولياء.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت یاد خدا خرد +3 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هركه خداوند عز و جلرا بسيار ياد كند، خداوند، دوستش خواهد داشت.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هركه بسيار ياد خداوند عز و جل كند، خداوند، دوستش خواهد داشت، و هركه بسيار ياد خدا كند، برايش دو برائت‏نامه نوشته خواهد شد: برائتى از دوزخ و برائتى از نفاق.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند عز و جلمى‏فرمايد: اى محمّد! اگر آفريدگان به ساخته‏هاى شگفت من مى‏نگريستند، جز مرا نمى‏پرستيدند و اگر شيرينى ياد مرا در دل‏هايشان مى‏چشيدند، ملازم درگاه من مى‏شدند و اگر به ظرائف نيكى‏هاى من مى‏نگريستند، به چيزى جز من نمى‏پرداختند.

المواعظ العددية: خداوند به داوود عليه‏السلام وحى كرد: «اى داوود! هر كه مرا شناخت، مرا ياد كرد و هركه مرا ياد كرد، مرا قصد كرد و هركه مرا قصد كرد، به جستجوى من برخاست و هركه به جستجوى من برخاست، مرا يافت و هركه مرا يافت، مرا نگه داشت و هركه مرا نگه داشت، هيچ كس را بر نخواهد گزيد.

امام على عليه‏السلام: ياد خدا، كليد اُنس گرفتن است.

امام على عليه‏السلام: ياد خدا، خوراك جان‏ها و همنشينى با محبوب است.

امام سجّاد عليه‏السلام: بارالها! بر محمّد و آل محمّد، درود فرست و به هنگام غفلت، مرا با ياد خود، هشيار ساز. به روزگار مهلت، مرا در راه طاعت خود به كار گير و راه آسانى به سوى دوستى‏ات برايم بگشا كه با آن، خير دنيا و آخرت را بر من كامل گردانى.