حدیث دربارهفراق دوستان

عنه عليه‏السلام ـ فِي الدّيوانِ المَنسوبِ إلَيهِ ـ : اُحِبُّ لَيالِيَ الهَجرِ لا فَرَحا ۱ بِها عَسَى الدَّهرُ يَأتي بَعدَها بِوِصالِ وأكرَهُ أيّامَ الوِصالِ لِأَنـَّنيأرى كُلَّ شَيءٍ مولِعا بِزَوالِ. ۲

امام على عليه‏السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ : شب‏هاى هجران را دوست دارم، نه اين كه بدانها شادمان باشم/ بلكه به آرزوى آن كه روزگار، پس از آن، [ايّامِ]وصال را برساند. ايّام وصال را ناخوش مى‏دارم؛ زيرا/ مى‏بينم كه همه چيز، در آستانه زوال است.

۱.في الطبعة المعتمدة «فرجا» والصحيح ما أثبتناه كما في الطبعة المحقّقة من قبل الدكتور أبوالقاسم إمامي: 450.

۲.الديوان المنسوب إلى الإمام عليّ عليه‏السلام: 346.

کلیدواژه‌ها دوستی مردم دوست داشتن یکدیگر فراق دوستان

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه‏السلام: كسى كه از دوستانش جدا شده باشد، زندگى ندارد.

امام على عليه‏السلام: سه چيز، سوزنده و كُشنده است: فقرِ پس از دولتمندى، خوارى پس از عزّت و از دست دادن دوستان.

امام على عليه‏السلام: سه چيز توان‏فرساست: از دست دادن دوستان، فقر در غربت و ادامه يافتن سختى.

امام على عليه‏السلام: از دست دادن دوستان، غربت است.

امام على عليه‏السلام ـ در وصيّت خويش به امام حسن عليه‏السلام ـ : غريب، كسى است كه دوستى ندارد.

امام على عليه‏السلام: هر كس برادرى خدايى را از دست بدهد، گويى شريف‏ترين عضو خود را از دست داده است.

امام على عليه‏السلام: از دست دادنى كه موجب بيمارى مى‏شود، از دست دادنِ دوستان است.

امام صادق عليه‏السلام: پنج تن خواب ندارند: آن كه در پى ريختن خونى است؛ شخص بسيار دولتمندى كه امينى ندارد؛ آن كه براى به چنگ آوردن متاع دنيا، ميان مردم‏به باطل‏و بهتان سخن مى‏گويد؛ آن كه ناگزير از پرداخت مالى فراوان است و هيچ مالى ندارد؛ و دوستدارى كه در آستانه جدايى دوست خود است.