حدیث دربارهدعا در غياب دوست

الكافي عن إبراهيم بن هاشم: رَأَيتُ عَبدَاللّه‏ِ بنَ جُندَبٍ فِي المَوقِفِ، فَلَم أرَ مَوقِفا كانَ أحسَنَ مِن مَوقِفِهِ؛ ما زالَ مادّا يَدَيهِ إلَى السَّماءِ ودُموعُهُ تَسيلُ عَلى خَدَّيهِ حَتّى تَبلُغَ الأَرضَ، فَلَمّا صَدَرَ النّاسُ قُلتُ لَهُ: يا أبا مُحَمَّدٍ، ما رَأَيتُ مَوقِفا قَطُّ أحسَنَ مِن مَوقِفِكَ. قالَ: وَاللّه‏ِ ما دَعَوتُ إلاّ لاِءِخواني؛ وذلِكَ أنَّ أبَا الحَسَنِ موسى عليه‏السلامأخبَرَني أنَّ مَن‏دَعا لِأَخيهِ بِظَهرِ الغَيبِ نودِيَ مِنَ العَرشِ: «ولَكَ مِائَةُ ألفِ ضِعفٍ»، فَكَرِهتُ أن أدَعَ مِائَةَ ألفٍ مَضمونَةً لِواحِدَةٍ لا أدري تُستَجابُ أم لا. ۱
الكافى ـ به نقل از ابراهيم بن هاشم ـ : عبداللّه‏ بن جُندَب را [در روز عَرَفه] در «توقّفگاه [عرفات]» ديدم. ايستادنى به اين زيبايى نديده بودم: يكسره دستانش را به سوى آسمان بركشيده بود و اشك‏هايش بر گونه‏هايش سرازير مى‏شد و به زمين مى‏رسيد. چون مردم به راه افتادند، به او گفتم: «اى ابامحمّد! ايستادنى به زيبايى ايستادن تو نديده بودم». پاسخ داد: «به خدا سوگند، جز براى برادرانم دعا نمى‏كردم؛ چون امام كاظم عليه‏السلاممرا آگاه ساخت كه هر كه در غيابِ برادرش براى او دعا كند، از عرش، او را ندا مى‏دهند: براى تو صد هزار برابر آن است. لذا ناخوش داشتم كه صد هزار دعاى مستجاب را براى يك دعا كه نمى‏دانم مستجاب مى‏شود يا نه، واگذارم».
۱.الكافي: 2 / 508 / 6، تهذيب الأحكام: 5 / 184 / 615، الأمالي للصدوق: 540 / 723، فلاح السائل: 44، روضة الواعظين: 359، بحار الأنوار: 93 / 384 / 8.

احادیث دیگر این موضوع

۱