حدیث دربارههمدردى

دوستی در قرآن و حدیث، ص ۳۱۵، ح ۷۸۵

امام علی علیه‌السلام

عنه عليه‏السلام: إنَّ مُواساةَ الرِّفاقِ مِن كَرَمِ الأَعراقِ. ۱

امام على عليه‏السلام: همدردى با دوستان، نشانِ نژادگى و داشتن تبار والاست.

۱.غرر الحكم: 3405.

کلیدواژه‌ها همدردی دوستی مردم حقوق دوستی

احادیث دیگر این موضوع

۵

امام على عليه‏السلام: مال خود را در راه حقوق [دوستان]ببخش و از آن، به دوستت برسان كه بخشش، آزاده را سزاوارتر است.

امام على عليه‏السلام: هيچ چيز، مانند همدردى [وبخشش]، برادرى را حفظ‏نمى‏كند.

امام على عليه‏السلام: جان و مال خود را به دوستت ببخش، عطا و مجلس خود را به آشنايان، محبّت و گشاده‏رويى خود را به عامّه مردم، و انصافت را به دشمن؛ امّا دين و ناموس خود را آزمندانه براى خود، نگه‏دار و از هركس حفظ كن.

الكافى ـ به نقل از سعيد بن حسن ـ : امام باقر عليه‏السلامفرمود: «آيا شده است كه يكى از شما بيايد و دست در جيب برادرش كند و آنچه نياز دارد، از آن بردارد و كسى مانعش نشود؟». گفتم: چنين چيزى در ميان خودمان نديده‏ام. امام باقر عليه‏السلام فرمود: «پس هنوز به هيچ چيزى نرسيده‏ايد». گفتم: در اين صورت، همه هلاك شده‏ايم؟! فرمود: «هنوز اين مردم، خِردهايشان كامل نشده است».

حلية الأولياء ـ به نقل از اسحاق بن كثير، از عبيداللّه‏ بن وليدـ : امام باقر عليه‏السلام به ما فرمود: «آيا شده كه يكى از شما دست در آستين در گذشته، آستين‏ها را گشاد مى‏گرفتند و در آن، معمولاً كيسه‏هاى زر و سيم نگه مى‏داشتند و همچون جيب، از آن استفاده مى‏كردند. دوستش كند و آنچه مى‏خواهد، بردارد؟». گفتيم: نه! فرمود: «پس آن‏طور كه مى‏پنداريد، برادر نيستيد».