حدیث دربارهايمنى در روز قيامت

عنه صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: سَبعَةٌ يُظِلُّهُمُ اللّه‏ُ فِي ظِلِّهِ يَومَ لا ظِلَّ إلاّ ظِلُّهُ:. ورَجُلانِ تَحابّا فِي اللّه‏ِ؛ اِجتَمَعا عَلَيهِ، وتَفَرَّقا عَلَيهِ. ۱

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند بر هفت تن سايه مى‏افكند، در روزى كه سايه‏اى جز سايه‏اش نيست:. و دو تن كه در راه خدا با يكديگر دوستى مى‏كنند و بر اساس آن، گِرد يكديگر مى‏آيند و از يكديگر جدا مى‏شوند.

۱.صحيح البخاري: 1 / 234 / 629 و ج 2 / 517 / 1357، صحيح مسلم: 2 / 715 / 91، سنن الترمذي: 4/598/2391، سنن النسائي: 8 / 222 وليس فيه ذيله، مسند ابن حنبل: 3 / 440 / 9671 كلّها عن أبي هريرة، كنز العمّال: 15 / 907 / 43567؛ عوالي اللآلي: 1 / 367 / 67.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت تشویق به طلب علم و حکمت +6 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: دوستان خدايى، در آن روزى كه سايه‏اى جز سايه خدا نيست، در سايه عرش خدا هستند. مردم وحشت مى‏كنند؛ امّا آنان، وحشت نمى‏كنند و مردم مى‏هراسند؛ امّا آنان نمى‏هراسند.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: دوستان خدايى، روزى كه سايه‏اى جز سايه خدا نيست، در سايه عرش هستند و پيامبران و شهيدان، به منزلت آنانْ رشك مى‏برند.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند، روز قيامت مى‏فرمايد: «آنان‏كه به وسيله جلال من با يكديگر دوستى كرده‏اند، كجايند؟ امروز در سايه‏ام بر آنان سايه مى‏افكنم؛ روزى كه سايه‏اى جز سايه من نيست».

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هرگاه دو تن در راه خدا با يكديگر دوستى كنند، خداوند، برايشان كرسى‏اى مى‏نهد و آنان را بر آن مى‏نشانند تا خداوند عز و جل از حساب [خلق،]فراغت يابد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله ـ در پاسخ به سؤال مردى باديه‏نشين، درباره مردمانى كه نه پيامبرند و نه شهيد، امّا پيامبران و شهيدان، به سبب جايگاه و منزلت نزديكشان به خداوند، بر آنان رشك مى‏برند ـ : آنان، مردمانى هستند از مردم گم‏نام و قبايل ناشناخته و غريب كه پيوند خويشاوندى ميانشان وجود ندارد؛ بلكه در راه خداوند عز و جلبا يكديگر دوستى ورزيده‏اند و با هم، يكرنگ شده‏اند. خداوند، روز قيامت، برايشان منبرهايى از نور مى‏نهد و آنان را بر آنها مى‏نشاند و چهره‏هايشان را نورانى و لباس‏هايشان را فروزان مى‏سازد. روز قيامت، مردم مى‏هراسند؛ امّا آنان نمى‏هراسند، و آنان، اولياى خدا هستند كه نه بر آنان ترسى است و نه اندوهگين مى‏شوند.