حدیث دربارهمبتلا شدن به بلاى بزرگ

عنه صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: يَقولُ البَلاءُ كُلَّ يَومٍ: إلى أينَ أتَوَجَّهُ؟ فَيَقولُ اللّه‏ُ تَعالى: إلى أحبابي واُولي طاعَتي، أبلو بِكَ أخبارَهُم، وأختَبِرُ بِكَ صَبرَهُم، واُمَحِّصُ بِكَ ذُنوبَهُم، وأرفَعُ بِكَ دَرَجاتِهِم. ۱

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: بلا هر روز مى‏گويد: به كدام سو روم؟ آن‏گاه خداوند متعال مى‏فرمايد: «به سوى دوستان و فرمانبرانم. با تو كارهايشان را مى‏آزمايم، با تو صبرشان را آشكار مى‏كنم، با تو گناهانشان را پاك مى‏كنم و با تو بر منزلت آنان مى‏افزايم».

۱.الفردوس: 5 / 475 / 8807 عن أنس، كنز العمّال: 3 / 341 / 6850.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت تشویق به طلب علم و حکمت +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هرگاه خداوند عز و جلبنده‏اى را دوست بدارد، او را به بلايى گرفتارى و مصيبتى بزرگ، مبتلا مى‏كند. پس اگر آن بنده راضى گشت، بهره‏اش نزد خداوند، رضايت است و اگر ناخشنود گشت، بهره‏اش نزد خداوند، ناخشنودى است.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: بزرگى پاداش، همراه بزرگىِ بلاست. خداوند، هرگاه مردمى را دوست بدارد، مبتلايشان مى‏كند. پس هركه خشنود گشت، بهره‏اش خشنودى است و هركه ناخشنود گشت، بهره‏اش ناخشنودى است.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند عز و جل هرگاه مردمى را دوست بدارد، مبتلايشان مى‏كند. پس هركه صبر كند، بهره‏اش صبر است و هركه بى‏تابى كند، بهره‏اش بى‏تابى است.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هرگاه خداوند، بنده‏اى را دوست بدارد، مبتلايش مى‏كند. پس اگر صبر كرد، او را برمى‏گزيند و اگر خشنود گشت، او را ويژه خود مى‏گرداند.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند متعال، هرگاه بنده‏اى را دوست بدارد، او را مبتلا مى‏كند و اگر او را مبتلا كرد و او صبر كرد، پاداشش مى‏دهد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند عز و جل هرگاه بنده‏اى را دوست بدارد، بلا (گرفتارى) را به او مى‏پيوندد؛ زيرا خداوند مى‏خواهد او را خالص سازد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند عز و جل، هرگاه بنده‏اى را دوست بدارد، او را مبتلا مى‏كند تا صداى [دعاى]او را بشنود.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هرگاه خداوند عز و جلبنده‏اى را دوست بدارد، بلا را سخت بر سر او سرازير مى‏كند و آن را سخت بر او مى‏بارد. پس چون بنده دعا كند، جبرئيل مى‏گويد: «پروردگارا! حاجتش را برآورم؟». امّا خداوند متعال مى‏گويد: «او را رها كن كه من دوست دارم صدايش را بشنوم» و چون دعا كند، خداوند عز و جلمى‏گويد: «بنده‏ام، لبّيك! به عزّتم سوگند كه هرچه از من بخواهى، به تو عطا مى‏كنم و هرچه دعا كنى، اجابت مى‏نمايم، [بدين معنا كه] يا آن را زود برايت برمى‏آورم و يا بهتر از آن را برايت ذخيره مى‏كنم».