حدیث دربارهدوستى نيكى و نيكان

السنّة ابن ابى عاصم ـ به نقل از عبداللّه‏ بن مسعود ـ : نزد پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آلهبوديم كه سوارى آمد و مَركب خود را كنار پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله نشاند و گفت: اى رسول خدا! من از فاصله هفت [شب راه] به سويت آمده‏ام. بدنم را خسته كرده‏ام، شب را به بيدارى و روز را به تشنگى گذرانده و مَركبم را خسته كرده‏ام تا از تو درباره دو خصلت كه خواب شبانه را از من ربوده است، بپرسم. پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آلهبه او فرمود: «نامت چيست؟». گفت: زيدُ الخَيل (زيدِ اسبْ‏يار). فرمود: «تو زيد الخير (زيدِ نيكْ‏يار) هستى. بپرس كه چه بسا دشوارى‏اى كه درباره‏اش پرسش شده [و پاسخ گرفته شده]است». گفت: از تو درباره نشانه خداوند متعال در كسى كه او را مى‏خواهد و نشانه‏اش در آن كه او را نمى‏خواهد، مى‏پرسم. فرمود: «شب را چگونه به صبح آوردى؟». گفت: در حالى به صبح آوردم كه نيكى را و هر كه آن را انجام دهد، دوست دارم و اگر خودم آن را انجام دهم، يقين به پاداشش دارم و اگر آن را از دست بدهم، احساس علاقه به آن مى‏كنم. پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آلهبه او فرمود: «هان! اين همان نشانه خداوند است در كسى كه [خدا] او را مى‏خواهد، و امّا نشانه‏اش در آن كه او را نمى‏خواهد، اين است كه اگر تو را براى كارهاى ديگرى [جز نيكى]مى‏خواست، تو را براى آنها آماده مى‏كرد و باكش نبود كه در كجا تباه گردى!».