حدیث دربارهآنان كه خدا دوستشان دارد

عنه صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: إنَّ اللّه‏َ يُحِبُّ المُؤمِنَ إذا كانَ فَقيرا مُتَعَفِّفا. ۱

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند، مؤمن را چون درويش و خويشتندار باشد، دوست دارد.

۱.المعجم الكبير: 18 / 186 / 441، حلية الأولياء: 2 / 282 كلاهما عن عمران بن حصين، كنز العمّال: 6 / 484 / 16649.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت تشویق به طلب علم و حکمت +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند، مؤمنِ پيشه‏ور را دوست دارد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند، شخصِ آزرمگينِ سنجيده سخنِ مراد، كسى كه سخن نامربوط نمى‏گويد و يا سخنى را كه فايده اخروى ندارد بر زبان نمى‏راند. پاكدامن را دوست دارد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند، شخصِ آزرمگينِ بردبارِ عفيفِ خويشتندار را دوست دارد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند، بنده مؤمنِ خود را كه تهيدستِ خويشتن‏دارِ عيالوار است، دوست دارد.

سُنَن التِّرمذي ـ به نقل از عبداللّه‏ بن مسعود، كه حديث را به پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آلهمى‏رساند ـ : [پيامبر خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله]فرمود: «خداوند، سه تن را دوست دارد: شخصى كه شبانه برمى‏خيزد و به تلاوت قرآن مى‏پردازد؛ شخصى كه با دست راستش صدقه مى‏دهد» و فكر مى‏كنم پس از آن فرمود: «و آن را از دست چپش پنهان مى‏دارد؛ و شخصى كه همراه گروهى رزمنده باشد و چون يارانش بپراكنند، خود به رويارويى دشمن مى‏شتابد».

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند، سه تن را دوست مى‏دارد، به آنان لبخند مى‏زند و به آنان شادمان مى‏شود: كسى كه چون گروهى پديدار شوند، در پىِ آن براى خدا با جان خود مى‏جنگد، پس‏يا كشته مى‏شود و يا خداوند يارى‏اش مى‏كند و از رنج كارزار بى‏نيازش مى‏سازد. پس مى‏فرمايد: «به اين بنده‏ام بنگريد كه چگونه براى من از جان شكيبايى ورزيد»؛ و كسى كه زنى زيبا و بسترى نرم و خوش دارد. پس شبانه از جايش برمى‏خيزد. آن‏گاه خداوند مى‏فرمايد: «شهوتش را مى‏نهد و مرا ياد مى‏كند، حال آن كه اگر مى‏خواست، مى‏خفت»؛ و كسى كه هرگاه با گروهى همسفر گردد، چون آنان تا پاسى از شب بيدار بمانند و سپس بخوابند، در خوشى و ناخوشى، سحرگاهان [براى عبادت] از خواب برخيزد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند، روز قيامت به سه تن لبخند مى‏زند: كسى كه شبانه بر مى‏خيزد و نماز مى‏خواند؛ مردمى كه براى نماز، صف مى‏بندند؛ و مردمى كه براى پيكار با دشمن صف مى‏بندند.

مسند ابن حنبل ـ به نقل از مطرف بن عبداللّه‏ بن شخّير ـ: حديثى از ابوذر برايم نقل كرده بودند و من دوست داشتم او را ببينم. پس چون او را ديدم، به او گفتم: اى ابوذر! از تو حديثى برايم نقل كرده‏اند كه دوست داشتم تو را ببينم و درباره آن از تو بپرسم. ابوذر گفت: «اينك ديدى. پس بپرس». گفتم: شنيده‏ام كه مى‏گويى: پيامبر خدا فرمود: خداوند عز و جل، سه تن را دوست دارد و سه تن را دشمن مى‏دارد؟ گفت: «آرى، گمان ندارم كه به دوستم محمد صلى‏الله‏عليه‏و‏آلهدروغ مى‏بندم»، و اين جمله را سه بار تكرار كرد. گفتم: آن سه تن كه خداوند دوستشان دارد، كيان‏اند؟ گفت: «مردى كه در راه خدا مى‏جنگد. پس براى جهاد و به انتظار پاداشِ خدا، با دشمن روياروى مى‏شود و پيكار مى‏كند تا كشته شود. شما نيز در كتاب خداوند عز و جل در اين باب مى‏خوانيد: «خداوند، كسانى را كه در راهش چون صفى مى‏جنگند، دوست دارد» ؛ و مردى كه همسايه‏اش او را مى‏آزارد و او بر آزارش شكيبايى مى‏ورزد و انتظار پاداش از خدا دارد. پس خداوند او را با مرگ يا زندگى از اين آزار، ايمن مى‏گرداند؛ و مردى كه همراه مردمى است. پس در حركت هستند تا آن كه خواب يا چرت بر آنان چيره مى‏شود و آنان، آخر شب [براى خواب]فرود مى‏آيند، امّا او به وضو و نمازش مى‏پردازد».