حدیث دربارهبر حذر داشتن از ترك دعا
الإمام عليّ عليه السلامـ في بَيانِ مُحاوَرَةِ اللّهِ تَعالَى الأَغنِياءَ وَالفُقَراءَ يَومَ القِيامَةِ ـ: ثُمَّ يُدعى بِالكافِرِ الفَقيرِ فَيَقولُ: يَابنَ آدَمَ، ما فَعَلتَ فيما أمَرتُكَ؟
فَيَقولُ: اِبتَلَيتَني بِبَلاءِ الدُّنيا حَتّى أنسَيتَني ذِكرَكَ وشَغَلتَني عَمّا خَلَقتَني لَهُ.
فَيَقولُ لَهُ: فَهَلاّ دَعَوتَني فَأَرزُقَكَ، وسَأَلتَني فاُعطِيَكَ؟ فَإِن قالَ: يا رَبِّ نَسيتُ، هَلَكَ، وإن قالَ: لَم أدرِ ما أنتَ، هَلَكَ. فَيَقولُ لَهُ: لَو تَعلَمُ ما لَكَ عِندي لَبَكَيتَ كَثيرا. ۱
امام على عليه السلامـ در بيان گفتگوى خداوند بزرگ با توانگران و درويشان در روز قيامت ـ: سپس، كافر درويش را صدا مى زنند و خداوند به او مى فرمايد: «اى پسر آدم! با دستورهايم به تو، چه كردى؟».
او مى گويد: مرا به بلاى دنيا (فقر) گرفتار ساختى، تا جايى كه ياد خودت را از خاطرم بردى و مرا از آنچه براى آن آفريده ام بودى، غافل نمودى.
خداوند به او مى فرمايد: «چرا مرا نخواندى تا روزى ات دهم و از من درخواست نكردى تا عطايت كنم؟» اگر بگويد: پروردگارا! فراموش كردم، به هلاكت درمى افتد و اگر بگويد: تو را نمى شناختم، باز به هلاكت درمى افتد.
پس خداوند به او مى فرمايد: «اگر بدانى كه براى تو چه دارم، بسى گريه مى كنى».
۱.تفسير القمّي: ج 2 ص 288 عن الحارث، بحار الأنوار: ج 7 ص 174 ح 4.