امام حسن و امام حسين

صحيح البخارىـ به نقل از براء ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله را ديدم كه حسن بن على عليهماالسلامروى شانه اش بود و مى گفت: «بار خدايا! من، او را دوست دارم. تو نيز دوستش بدار».

المناقب، ابن شهر آشوبـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: حسن عليه السلام در حالى كه گردن بندى از مُهره به گردن داشت، نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و هر دو، يكديگر را در آغوش كشيدند. پيامبر خدا، سه بار گفت: بار خدايا! من، او را دوست دارم. تو نيز او و دوستدارش را دوست بدار».

تاريخ دمشقـ به نقل از ابو هريره ـ: با پيامبر صلى الله عليه و آله در يكى از بازارهاى مدينه بودم كه برگشت و من هم با او برگشتم. چون به درِ خانه فاطمه عليهاالسلامرسيدم، سه بار حسن عليه السلام را صدا زد؛ امّا كسى پاسخى نداد. پيامبر صلى الله عليه و آله به راه خود ادامه داد تا آن كه به خانه عايشه رسيد. نشست و من هم با ايشان نشستم. در اين هنگام، حسن عليه السلام در حالى كه گردن بندى از مُهره بر گردنش بود، آمد. به گمانم مادرش او را نگه داشته بود تا آن گردن بند را به گردنش بياويزد. پس، پيامبر خدا، دستش را اين چنين به طرف حسن عليه السلام دراز كرد و او را در آغوش گرفت و گفت: «بار خدايا! من، او را دوست دارم. تو نيز او را و هم آن كس را كه دوستش مى دارد، دوست بدار».

كفاية الطالبـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: پيامبر خدا، دستِ حسين بن على عليهماالسلام را مى گرفت و او را بر بدن خود بالا مى بُرد و مى فرمود: «كوچولوى ريزه ميزهبرو بالا، چشمْ تيزه! بار خدايا! من، او را دوست مى دارم. پس تو نيز او را و هر كس را كه دوستش مى دارد، دوست بدار».

المناقب، ابن مغازلىـ به نقل از براء بن عازب ـ: پيامبر خدا را ديدم كه حسن و حسين عليهماالسلام را بر دوش خود گذاشته است و مى گويد: «بار خدايا! من، اين دو را دوست دارم. تو هم آنها را دوست بدار».

كفاية الأثرـ به نقل از ابن عبّاس ـ: بر پيامبر صلى الله عليه و آله وارد شدم. ديدم كه حسن عليه السلام بر شانه او و حسين عليه السلام روى زانوى اوست و آن دو را مى بوسد و مى گويد: «بار خدايا! با هر كه دوست اينهاست، دوست باش و با هر كس كه دشمن اينهاست، دشمن باش».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره حسن و حسين عليهماالسلام ـ: بار خدايا! من از تو درباره اين دو، همان چيزى را درخواست مى كنم كه ابراهيم براى ذريّه اش از تو درخواست كرد. بار خدايا! اين دو را و دوستدارِ اين دو را دوست بدار و هر كس را كه با اين دو دشمنى مى كند، به اندازه آسمان و زمين، لعنت كن».

خصائص أمير المؤمنين، نسائىـ به نقل از اُسامة بن زيد ـ: شبى براى حاجتى، دَرِ خانه پيامبر خدا را كوبيدم. ايشان، در حالى كه چيزى همراهش بود و براى من مشخّص نبود كه چيست، بيرون آمد. چون كارم تمام شد، گفتم: اين چيست كه همراه خود و زير جامه دارى؟ جامه اش را كنار زد، ديدم حسن و حسين عليهماالسلام پشت سرش هستند. گفت: «اين دو، فرزندان من و فرزندان دخترِ من هستند. بار خدايا! تو مى دانى كه من، اين دو را دوست دارم. پس تو هم آنها را دوست بدار. بار خدايا! تو مى دانى كه من، اين دو را دوست دارم. پس تو هم آنها را دوست بدار».