مالك بن حَوزَه (ابن حُوَيزه)

المُصنَّف، ابن ابى شيبةـ به نقل از وائل بن علقمه (كه شاهد حسين عليه السلام در كربلا بود) ـ: مردى آمد و گفت: آيا حسين در ميان شماست؟ حسين عليه السلام فرمود: «تو كيستى؟». مرد گفت: بشارتت باد به آتش! حسين عليه السلام فرمود: «نه، كه به پروردگارى آمرزنده و مهربان و مُطاع». حسين عليه السلام فرمود: «تو كيستى؟». گفت: من پسر حُوَيزه ام. حسين عليه السلام گفت: «بار خدايا! او را در آتش بيفكن». همين كه رفت، اسبش رميد و پا در ركاب، واژگون گشت و تكّه تكّه شد و جز پايش كه هنوز در ركاب بود، چيزى از او باقى نمانْد.

الفتوح:مردى از اردوگاه عمر بن سعد، به نام مالك بن حَوزَه، سوار بر اسبش آمد و كنار خندق ايستاد و فرياد مى زد: بشارت باد تو را ـ اى حسين ـ كه آتش، تو را در دنيا، پيش از آخرت، مى سوزانَد. حسين عليه السلام فرمود: «دروغ مى گويى» اى دشمن خدا! من بر پروردگارى مهربان و شفاعت كننده اى كه شفاعتش پذيرفته مى شود، يعنى جدّم پيامبر خدا، وارد مى شوم». سپس فرمود: «اين مرد كيست؟». گفتند: مالك بن حَوزه است. گفت: «بار خدايا! او را در آتش بيفكن و سوزشِ آن را، پيش از آن كه ره سپار آخرت شود، در همين دنيا به او بچشان». بى درنگ، اسب، او را بر زمين كوفت و در آتشش افكند و سوخت. حسين عليه السلام براى خدا به زمين افتاد و سجده طاعت گزارد. سپس سر برداشت و فرمود: «عجب دعايى! چه زود اجابت شد!».