كسانى كه حديث ولايت را كتمان كردند
12 حدیث
اُسد الغابة عن أبي إسحاق:حَدَّثَني مَن لا اُحصي أنَّ عَلِيّا عليه السلام نَشَدَ النّاسَ فِي الرَّحبَةِ مَن سَمِعَ قَولَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله: مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَلِيٌّ مَولاهُ، اللّهُمَّ والِ مَن والاهُ وعادِ مَن عاداهُ؟
فَقامَ نَفَرٌ شَهِدوا أَنَّهُم سَمِعوا ذلِكَ مِن رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، وكَتَمَ قَومٌ، فَما خَرَجوا مِنَ الدُّنيا حَتّى عَموا وأصابَتهُم آفَةٌ، مِنهُم: يَزيدُ بنُ وَديعَةَ، وعَبدُ الرَّحمنِ بنُ مُدلِجٍ. ۱
اُسد الغابهـ به نقل از ابو اسحاق ـ: عدّه بى شمارى برايم حديث كردند كه: على عليه السلام در رَحبه، ۲ مردم را سوگند داد كه: «چه كسى اين سخن پيامبر خدا را شنيده است: هر كه من مولاى اويم، على نيز مولاى اوست. بار خدايا! دوستى كن با كسى كه با او دوستى مى كند و دشمنى كن با كسى كه با او دشمنى مى كند؟».
گروهى برخاستند و گواهى دادند كه اين را از پيامبر خدا شنيده اند، و گروهى هم كتمان كردند. اين گروه [دوم]، از دنيا نرفتند تا آن كه كور شدند و آفتى به ايشان رسيد. يزيد بن وديعه و عبدالرحمان بن مُدلِج، از اين گروه بودند.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
أنساب الأشراف عن أبي وائل شقيق بن سلمة:قالَ عَلِيٌّ عليه السلام عَلَى المِنبَرِ: نَشَدتُ اللّهَ رَجُلاً سَمِعَ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقولُ يَومَ غَديرِ خُمٍّ: «اللّهُمَّ والِ مَن والاهُ وعادِ مَن عاداهُ»، إلاّ قامَ فَشَهِدَ ـ وتَحتَ المِنبَرِ أنَسُ بنُ مالِكٍ، وَالبَراءُ بنُ عازِبٍ، وجَريُر بنُ عَبدِ اللّهِ ـ فَأَعادَها فَلَم يُجِبهُ أحَدٌ.
فَقالَ: اللّهُمَّ مَن كَتَمَ هذِهِ الشَّهادَةَ وهُوَ يَعرِفُها، فَلا تُخرِجهُ مِنَ الدُّنيا حَتّى تَجعَلَ بِهِ آيَةً يُعرَفُ بِها.
قالَ: فَبَرِصَ أنَسٌ، وعَمِيَ البَراءُ، ورَجَعَ جَريرٌ أعرابِيّا بَعدَ هِجرَتِهِ، فَأَتَى السَّراةَ ۱ فَماتَ في بَيتِ اُمِّهِ بِالسَّراةِ. ۲
أنساب الأشرافـ به نقل از ابو وائل شقيق بن سلمه ـ: على عليه السلام روى منبر گفت: «هر مردى شنيده كه پيامبر خدا در روز غدير خم مى گفت: بار خدايا! دوستى كن با كسى كه با او دوستى كند و دشمنى كن با كسى كه با او دشمنى كند، او را به خدا سوگند مى دهم كه برخيزد و گواهى دهد.
اَنَس بن مالك و بَراء بن عازب و جَرير بن عبد اللّه، پاى منبر نشسته بودند. امام عليه السلام سخنش را تكرار كرد؛ امّا كسى پاسخش را نداد.
پس گفت: «بار خدايا! هر كس اين شهادت را مى داند و كتمان مى كند، او را از دنيا مَبَر تا آن كه در او علامتى پديد سازى كه بدان، شناخته شود».
انس، پيسى گرفت و براء، كور شد، و جرير، بعد از آن كه هجرت كرده بود، دوباره باديه نشينى گُزيد و به سُرات ۳ رفت و در خانه مادرى اش در آن جا مرد.
۱.قال الأصمعي: السراة: الجبل الذي فيه طرف الطائف إلى بلاد أرمينية. وفي كتاب الحازمي: السراة: الجبال والأرض الحاجزة بين تهامة واليمن ولهاسعة (معجم البلدان: ج 3 ص 204).
وفي بحار الأنوار: «الشراة». والشَّراة جبل شامخ عن يسار عسفان وبه عقبة تذهب إلى ناحية الحجاز لمن سلك عسفان مرتفعة جدّا (معجم البلدان: ج 3 ص 331).
۲.أنساب الأشراف: ج 2 ص 386، بحار الأنوار: ج 37 ص 197 ح 81.
۳.اصمعى مى گويد: سرات، كوهى است كه از طائف تا ارمنستان امتداد دارد. در كتاب الحازمى آمده است: سرات، رشته كوه و زمينى وسيعى است ميان تهامه و يمن.
در بحار الأنوار، «شُرات» آمده است كه طبق توضيح مجلسى: كوه بلندى در سمت چپ عَسفان است و داراى گردنه اى است كه از عسفان به ناحيه حجاز مى رسد.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
الخصال عن جابر الأنصاري:خَطَبَنا عَلِيُّ بنُ أبي طالِبٍ عليه السلام، فَحَمِدَ اللّهَ وأثنى عَلَيهِ، ثُمَّ قالَ: أيُّهَا النّاسُ، إنَّ قُدّامَ مِنبَرِكُم هذا أربَعَةُ رَهطٍ مِن أصحابِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله، مِنهُم أنَسُ ابنُ مالِكٍ، وَالبَراءُ بنُ عازِبٍ، وَالأَشعَثُ بنُ قَيسٍ الكِندِيُّ، وخالِدُ بنُ يزَيدَ البَجَلِيُّ.
ثُمَّ أقبَلَ عَلى أنَسٍ فَقالَ: يا أنَسُ، إن كُنتَ سَمِعتَ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقولُ: «مَن كُنتُ مَولاهُ فَهذا عَلِيٌّ مَولاهُ»، ثُمَّ لَم تَشهَد لِيَ اليَومَ بِالوِلايَةِ فَلا أماتَكَ اللّهُ حَتّى يَبتَلِيَكَ بِبَرَصٍ لا تُغَطّيهِ العِمامَةُ.
وأمّا أنتَ يا أشعَثُ، فَإِن كُنتَ سَمِعتَ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقولُ: «مَن كُنتُ مَولاهُ
الخصالـ به نقل از جابر انصارى ـ: على بن ابى طالب عليه السلام براى ما به ايراد خطبه پرداخت و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «اى مردم! در پاى اين منبرِ شما، چهار دسته از ياران محمّد صلى الله عليه و آله نشسته اند، از جمله اَنَس بن مالك، بَراء بن عازِب، اشعث بن قيس كِنْدى و خالد بن يزيد بَجَلى».
سپس رو به اَنَس كرد و فرمود: «اى انس! اگر شنيده باشى كه پيامبر خدا مى فرمايد: هر كه من مولاى اويم، اين على، مولاى اوست و امروز به اين ولايت من، شهادت ندهى، خداوند، تو را از دنيا نبَرَد تا به مرض پيسى دچار گردانَد كه عمامه، آن را نپوشانَد!
و تو ـ اى اشعث ـ، اگر شنيده باشى كه پيامبر خدا مى فرمايد: هر كه من، مولاى اويم، اين على مولاى اوست و امروز به اين ولايت من شهادت ندهى، خداوند، تو را از دنيا نبَرَد
۱.الخصال: ص 219 ح 44، الأمالي للصدوق: ص 184 ح 190، المناقب لابن شهر آشوب: ج 2 ص 279 نحوه، بحار الأنوار: ج 41 ص 206 ح 23.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
الإرشاد عن طلحة بن عميرة:نَشَدَ عَلِيٌّ عليه السلام النّاسَ في قَولِ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله: «مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَلِيٌّ مَولاهُ»، فَشَهِدَ اثنا عَشَرَ رَجُلاً مِنَ الأَنصارِ، وأنَسُ بنُ مالِكٍ فِي القَومِ لَم يَشهَد.
فَقالَ لَهُ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام يا أنَسُ! قالَ: لَبَّيكَ. قالَ: ما يَمنَعُكَ أن تَشهَدَ وقَد سَمِعتَ ما سَمِعوا؟ فَقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، كَبِرتُ ونَسيتُ.
فَقالَ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام: اللّهُمَّ إن كانَ كاذِبا فَاضرِبهُ بِبَياضٍ ـ أو بِوَضَحٍ ـ لا تُواريهِ العِمامَةُ.
قالَ طَلحَةُ بنُ عَميرَةَ: فَأَشهَدُ بِاللّهِ لَقَد رَأَيتُها بَيضاءَ بَينَ عَينَيهِ. ۱
الإرشادـ به نقل از طلحة بن عميره ـ: على عليه السلام مردم را سوگند داد و درباره اين سخن پيامبر صلى الله عليه و آله كه: «هر كه من مولاى اويم، پس على مولاى اوست»، از آنان گواهى خواست. دوازده نفر از انصار، گواهى دادند و اَنَس بن مالك، در ميان جمعِ حاضر بود و گواهى نداد.
امير مؤمنان فرمود: «اى اَنَس!».
گفت: بله.
فرمود: «چه چيز مانِعَت مى شود از اين كه گواهى دهى، در حالى كه آنچه را اينان شنيده اند، نيز تو شنيده اى؟».
گفت: اى امير مؤمنان! پير شده ام و فراموش كرده ام.
امير مؤمنان گفت: «بار خدايا! اگر دروغ مى گويد، او را مبتلا به لكّه اى سپيد (يا برّاق) كن كه دستار، آن را نپوشانَد».
خدا را گواه مى گيرم كه ديدم ميان دو چشم او لكّه اى سپيد ظاهر شده است.
۱.الإرشاد: ج 1 ص 351، إرشاد القلوب: ص 228 نحوه، بحار الأنوار: ج 41 ص 204 ح 20.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
حلية الأولياء عن عميرة بن سعد:شَهِدتُ عَلِيّا عَلَى المِنبَرِ ناشِدا أصحابَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله وفيهِم أبو سَعيدٍ وأبو هُرَيرَةَ وأنَسُ بنُ مالِكٍ، وهُم حَولَ المِنبَرِ، وعَلِيٌّ عَلَى المِنبَرِ، وحَولَ المِنبَرِ اثنا عَشَرَ رَجُلاً هؤُلاءِ مِنهُم.
فَقالَ عَلِيٌّ: نَشَدتُكُم بِاللّهِ، هَل سَمِعتُم رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقولُ: «مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَلِيٌّ مَولاهُ»؟ فَقاموا كُلُّهُم فَقالوا: اللّهُمَّ نَعَم! وقَعَدَ رَجُلٌ.
فَقالَ: ما مَنَعَكَ أن تَقومَ؟ قالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، كَبِرتُ ونَسيتُ.
فَقالَ: اللّهُمَّ إن كانَ كاذِبا فَاضرِبهُ بِبَلاءٍ حَسَنٍ. قالَ: فَما ماتَ حَتّى رَأَينا بَينَ عَينَيهِ نُكتَةً ۱ بَيضاءَ لا تُواريهَا العِمامَةُ. ۲
حلية الأولياءـ به نقل از عميرة بن سعد ـ: شاهد بودم كه على عليه السلام بر بالاى منبر، ياران پيامبر خدا را سوگند مى دهد، و ابو سعيد و ابو هريره و اَنَس بن مالك، پاى منبر بودند و على عليه السلام روى منبر بود. دوازده نفر، پاى منبر بودند و اين چند نفر از آن جمله بودند.
على عليه السلام فرمود: «شما را به خدا سوگند مى دهم آيا شنيديد كه پيامبر خدا مى فرمايد: هر كه من مولاى اويم، پس على مولاى اوست؟».
همگى برخاستند و گفتند: بله، البته! و فقط يك مرد برنخاست.
على عليه السلام فرمود: «تو چرا بر نخاستى؟».
گفت: اى امير مؤمنان! من، پير شده ام و فراموش كرده ام.
على عليه السلام گفت: «بار خدايا! اگر دروغ مى گويد، او را به آفتى آشكار، گرفتار كن».
او از دنيا نرفت تا آن كه ديديم بين دو چشمش لكّه اى
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
المعارف لابن قتيبةـ في تَرجَمَةِ أنَسِ بنِ مالِكٍ ـ: كانَ بِوَجهِهِ بَرَصٌ. وذَكَرَ قَومٌ أنَّ عَلِيّا عليه السلام سَأَلَهُ عَن قَولِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله: «اللّهُمَّ والِ مَن والاهُ وعادِ مَن عاداهُ»، فَقالَ: كَبِرَت سِنّي ونَسيتُ.
فَقالَ لَهُ عَلِيٌّ عليه السلام: إن كُنتَ كاذِبا فَضَرَبَكَ اللّهُ بِبَيضاءَ لا تُواريهَا العِمامَةُ. ۱
المعارف، ابن قتيبةـ در شرح حال اَنَس بن مالك ـ: او در صورتش لكّه اى پيس بود. عدّه اى [در بيان علّتش]گفته اند كه على عليه السلام از او درباره اين سخن پيامبر خدا پرسيد كه: «بار خدايا! دوستى كن با كسى كه با او دوستى كند و دشمنى كن با كسى كه با او دشمنى كند»، و انس گفت: من سنّم بالا رفته و فراموش كرده ام.
على عليه السلام به او فرمود: «اگر دروغ گفته باشى، خداوند، تو را به لكّه سفيدى مبتلا گردانَد كه دستار، آن را نپوشانَد!».
۱.المعارف لابن قتيبة: ص 580؛ إحقاق الحقّ: ج 8 ص 745 نقلاً عن محاضرات الاُدباء للراغب الأصفهاني نحوه.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
الأمالي للصدوق عن أبي هدبة:رَأَيتُ أنَسَ بنَ مالِكٍ مَعصوبا بِعِصابَةٍ، فَسَأَلتُهُ عَنها، فَقالَ: هذِهِ دَعوَةُ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليه السلام. فَقُلتُ لَهُ: وكَيفَ كانَ ذاكَ؟
فَقالَ:. لَمّا كانَ يَومُ الدّارِ استَشهَدَني عَلِيٌّ عليه السلام، فَكَتَمتُهُ، فَقُلتُ: إنّي نَسيتُهُ، فَرَفَعَ عَلِيٌّ عليه السلام يَدَهُ إلَى السَّماءِ، فَقالَ: اللّهُمَّ ارمِ أنَسا بِوَضَحٍ لا يَستُرُهُ مِنَ النّاسِ. ثُمَّ كَشَفَ العِصابَةَ عَن رَأسِهِ فَقالَ: هذِهِ دَعوَةُ عَلِيٍّ، هذِهِ دَعوَةُ عَلِيٍّ، هذِهِ دَعوَةُ عَلِيٍّ! ۱
الأمالى، صدوقـ به نقل از ابو هُدبَه ـ: اَنَس بن مالك را ديدم كه پيشانى بندى بسته است. علّتش را از او پرسيدم. گفت: اين، اثرِ نفرين على بن ابى طالب است.
گفتم: چگونه؟
گفت:. در يوم الدار، ۲ على از من گواهى طلبيد. من، كتمان كردم و گفتم: يادم رفته است. على عليه السلام دستش را به سوى آسمان برداشت و گفت: «بار خدايا! انس را به پيسى مبتلا كن، به طورى كه نتواند آن را از مردم بپوشانَد».
اَنَس، سپس، پيشانى بند را كنار زد و گفت: اين است نفرين على؛ اين است نفرين على؛ اين است نفرين على!
۱.الأمالي للصدوق: ص 753 ح 1012، بحار الأنوار: ج 60 ص 301 ح 11 نقلاً عن كتاب تفضيل أميرالمؤمنين عليه السلام وراجع المناقب لابن شهر آشوب: ج 2 ص 283 وروضة الواعظين: ص 146.
۲.اين روز را «يومُ الدار» و «يوم المُناشَدَة» و «يومُ الاستشهاد» نيز گفته اند. دار، اشاره به دارالإماره (دار الحكومه) است و مُنا شده و استشهاد، هر دو به معناى «به شهادت گرفتن» و «گواهى خواستن» است.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
نهج البلاغة:قالَ عليه السلام لأَِنَسِ بنِ مالِكٍ وقَد كانَ بَعَثَهُ إلى طَلحَةَ وَالزُّبَيرِ لَمّا جاءَ إلَى البَصرَةِ، يُذَكِّرُهُما شَيئا مِمّا سَمِعَهُ مِن رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله في مَعناهُما، فَلَوى عَن ذلِكَ، فَرَجَعَ إلَيهِ، فَقالَ: إنّي اُنسيتُ ذلِكَ الأَمرَ.
فَقالَ عليه السلام: إن كُنتَ كاذِبا فَضَرَبَكَ اللّهُ بِها بَيضاءَ لامِعَةً لا تُواريهَا العِمامَةُ.
قالَ الرَّضِيُّ: يَعنِي البَرَصَ، فَأَصابَ أنَسا هذَا الدّاءُ فيما بَعدُ في وَجهِهِ، فَكانَ لا يُرى إلاّ مُبَرقَعا. ۱
نهج البلاغة:امام على عليه السلام ـ به اَنَس بن مالك كه وقتى به بصره آمد، او را نزد طلحه و زبير فرستاد تا آنچه را از پيامبر خدا درباره آن دو شنيده است، به ايشان يادآور شود و انس، از اين كار خوددارى كرد و چون نزد امام عليه السلام بازگشت، گفت: آن سخن پيامبر صلى الله عليه و آله از يادم رفته است ـ: اگر دروغ مى گويى، خداوند، تو را به سفيدى درخشانى ۲ دچار سازد كه دستار، آن را نپوشانَد.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
شرح نهج البلاغة عن أبي سليمان المؤذّن:إنَّ عَلِيّا عليه السلام نَشَدَ النّاسَ: مَن سَمِعَ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقولُ: «مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَلِيٌّ مَولاهُ»؟ فَشَهِدَ لَهُ قَومٌ، وأمسَكَ زَيدُ بنُ أرقَمَ فَلَم يَشهَد، وكانَ يَعلَمُها، فَدَعا عَلِيٌّ عليه السلام عَلَيهِ بِذَهابِ البَصَرِ، فَعَمِيَ، فَكانَ يُحَدِّثُ النّاسَ بِالحَديثِ بَعدَما كُفَّ بَصَرُهُ. ۱
شرح نهج البلاغةـ به نقل از ابو سليمان (/ سلمان) مؤذّن ـ: على عليه السلام مردم را سوگند داد كه: «چه كسى شنيده است كه پيامبر خدا مى فرمايد: هر كه من مولاى اويم، پس على مولاى اوست؟».
گروهى شهادت دادند و زيد بن ارقم، خوددارى ورزيد و شهادت نداد با آن كه شنيده بود. پس، على عليه السلام او را به از بين رفتن بينايى اش نفرين كرد و زيد، كور شد، و پس از كور شدنش، آن حديث را براى مردم، بازگو مى كرد.
۱.شرح نهج البلاغة: ج 4 ص 74؛ بحار الأنوار: ج 37 ص 200 ح 85.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
الإرشاد عن أبي سلمان المؤذّن عن زيد بن أرقم:نَشَدَ عَلِيٌّ عليه السلام النّاسَ فِي المَسجِدِ فَقالَ: أنشُدُ اللّهَ رَجُلاً سَمِعَ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله يَقولُ: «مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَلِيٌّ مَولاهُ، اللّهُمَّ والِ مَن والاهُ، وعادِ مَن عاداهُ». فَقامَ اثنا عَشَرَ بَدرِيّا؛ سِتَّةٌ مِنَ الجانِبِ الأَيمَنِ، وسِتَّةٌ مِنَ الجانِبِ الأَيسَرِ، فَشَهِدوا بِذلِكَ.
قالَ زَيدُ بنُ أرقَمَ: وكُنتُ أنَا فيمَن سَمِعَ ذلِكَ، فَكَتَمتُهُ، فَذَهَبَ اللّهُ بِبَصري. وكانَ يَتَنَدَّمُ عَلى ما فاتَهُ مِنَ الشَّهادَةِ ويَستَغفِرُ. ۱
الإرشادـ به نقل از ابو سلمان مؤذّن، از زيد بن ارقم ـ: على عليه السلام در مسجد، مردم را سوگند داد و فرمود: «به خداوند سوگند مى دهم هر مردى را كه شنيده است پيامبر صلى الله عليه و آله مى فرمايد: هر كه من مولاى اويم، پس على، مولاى اوست. بار خدايا! دوستى كن با هر كه با او دوستى كند و دشمنى كن با هر كه با او دشمنى كند [برخيزد و گواهى دهد]».
دوازده نفر از مجاهدان بدر برخاستند؛ شش نفر از جانب راست و شش نفر از جانب چپ، و بدان گواهى دادند.
زيد بن ارقم گفت: من هم از كسانى بودم كه اين سخن را شنيده بودم، امّا كتمانش كردم. بدين سبب، خداوند، بينايى مرا گرفت. او از اين كه گواهى نداده بود، افسوس مى خورد و استغفار مى كرد.
۱.الإرشاد: ج 1 ص 352، الخرائج والجرائح: ج 1 ص 208 ح 50، كشف الغمّة: ج 1 ص 283، بحار الأنوار: ج 42 ص 148 ح 10؛ المعجم الكبير: ج 5 ص 175 ح 4996، المناقب لابن المغازلي: ص 23 ح 33 وليس فيهما ذيله.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
المعجم الأوسط عن زاذان:إنَّ عَلِيّا عليه السلام حَدَّثَ حَديثا فَكَذَّبَهُ رَجُلٌ. فَقالَ عَلِيٌّ عليه السلام: أدعو عَلَيكَ إن قُلتَ كاذِبا. قالَ: اُدعُ. فَدَعا عَلَيهِ، فَلَم يَبرَح حَتّى ذَهَبَ بَصَرُهُ. ۱
المعجم الأوسطـ به نقل از زادان ـ: على عليه السلام حديثى گفت و مردى، آن را دروغ خواند. على عليه السلام فرمود: «نفرينت مى كنم، اگر دروغ گفته باشى».
گفت: نفرين كن.
امام عليه السلام او را نفرين كرد و آن مرد، هنوز مكانش را ترك نكرده بود كه بينايى اش از بين رفت.
۱.المعجم الأوسط: ج 2 ص 219 ح 1791، مجابو الدعوة لابن أبي الدنيا: ص 65 ح 26، دلائل النبوّة لأبي نعيم: ص 582 ح 532 عن عمّار الحضرمي، الصواعق المحرقة: ص 129، البداية والنهاية: ج 8 ص 5؛ المناقب لابن شهر آشوب: ج 2 ص 279 كلّها نحوه.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
فضائل الصحابة لابن حنبل عن زاذان أبي عمر عن رجل حدّثه:إنَّ عَلِيّا عليه السلام سَأَلَ رَجُلاً عَن حَديثٍ فِي الرَّحبَةِ فَكَذَّبَهُ، فَقالَ: إنَّكَ قَد كَذَّبتَني. فَقالَ: ما كَذَّبتُكَ.
قالَ: فَأَدعُو اللّهَ عَلَيكَ إن كُنتَ قَد كَذَّبتَني أن يُعمِيَ اللّهُ بَصَرَكَ. قالَ: فَدَعَا اللّهَ عز و جلأن يُعمِيَهُ، فَعَمِيَ. ۱
فضائل الصحابة، ابن حنبلـ به نقل از زاذان ابو عمر، از مردى كه برايش نقل كرده بود ـ: على عليه السلام در رَحبه از مردى درباره حديثى ۲ پرسيد. آن مرد، تكذيبش كرد. على عليه السلام فرمود: «تو مرا دروغزن خواندى».
مرد گفت: تو را دروغزن نخواندم.
فرمود: «اگر مرا دروغزن خوانده باشى، دعا مى كنم كه خداوند، چشمت را كور كند.
پس، امام عليه السلام دعا كرد كه خداوند عز و جل او را كور كند، و كور شد.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر