عبد العزيز بن حارث جُعفى
1 حدیث
وقعة صفّين:إنَّ خَيلَ أهلِ الشّامِ حَمَلَت عَلى خَيلِ أهلِ العِراقِ فَاقتَطَعوا مِن أصحابِ عَلِيٍّ عليه السلام ألفَ رَجُلٍ أو أكثَرَ، فَأَحاطوا بِهِم وحالوا بَينَهُم وبَينَ أصحابِهِم فَلَم يَرَوهُم، فَنادى عَلِيٌّ عليه السلام يَومَئِذٍ: ألا رَجُلٌ يَشري نَفسَهُ للّهِِ ويَبيعُ دُنياهُ بِآخِرَتِهِ؟
فَأَتاهُ رَجُلٌ مِن جُعفٍ يُقالُ لَهُ عَبدُ العَزيزِ بنُ الحارِثِ عَلى فَرَسٍ أدهَمَ كَأَ نَّهُ غُرابٌ، مُقَنَّعا فِي الحَديدِ لا يُرى مِنهُ إلا عَيناهُ، فَقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ مُرني بِأَمرٍ، فَوَاللّهِ ما تَأمُرُني بِشَيءٍ إلا صَنَعتُهُ. فَقالَ عَلِيٌّ عليه السلام:
سَمِحتَ بِأَمرٍ لا يُطاقُ حَفيظَةًوصِدقا وإخوانُ الحِفاظِ قَليلُ
جَزاكَ إلهُ النّاسِ خَيرا فَقَد وَفَتيَداكَ بِفَضلٍ
وقعة صفّين:سواران شامى [حاضر در سپاه معاويه] بر سواران عراقى تاختند و هزار تن يا شمارى بيشتر از ياران على عليه السلام را دور زدند و آنان را در ميان گرفتند و ميان آنان و ديگر يارانشان جدايى افكندند، به طورى كه آنها را نمى ديدند. در اين هنگام، على عليه السلام فرياد زد: «آيا مردى نيست كه جان خويش را با خدا معامله كند و دنيايش را به آخرتش بفروشد؟».
مردى از قبيله جُعف، به نام عبد العزيز بن حارث، سوار بر اسبى به سياهى كلاغ، در حالى كه نقابى آهنين بر سر و روى داشت و فقط چشمانش نمايان بود، پيش آمد و گفت: اى امير مؤمنان! هر فرمانى داريد، بفرماييد، كه به خدا سوگند، هر دستورى بدهيد، انجامش مى دهم.
على عليه السلام فرمود:
«تو از سر غيرت و راستى، مسئوليت دشوارى را پذيرفتى
و برادران غيرتمند، اندك
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکردعا کردن برای دیگران +2 مورد دیگر