حدیث دربارهسعايت كننده اش

الإمام الكاظم عليه السلام:جاءَ رَجُلٌ إلى جَعفَرِ بنِ مُحَمَّدٍ عليه السلام فَقالَ: اُنجُ بِنَفسِكَ، فَهذا فُلانُ بنُ فُلانٍ قَد وَشى بِكَ إلَى المَنصورِ، وذَكَرَ أنَّكَ تَأخُذُ البَيعَةَ لِنَفسِكَ عَلَى النّاسِ، لِتَخرُجَ عَلَيهِم. فَتَبَسَّمَ وقالَ: يا أبا عَبدِ اللّه لا تَرُع؛ فَإِنَّ اللّهَ إذا أرادَ إظهارَ فَضيلَةٍ كُتِمَت أو جُحِدَت، أثارَ عَلَيها حاسِدا باغِيا يُحَرِّكُها حَتّى يُبَيِّنَهَا، اقعُد مَعي حَتّى يَأتِيَ الطَّلَبُ فَتَمضِيَ مَعي إلى هُناكَ، حَتّى تُشاهِدَ ما يَجري مِن قُدرَةِ اللّهِ الَّتي لا مَعدِلَ لَها عَن مُؤمِنٍ. فَجاءَ الرَّسولُ وقالَ: أجِب أميرَ المُؤمِنينَ، فَخَرَجَ الصّادِقُ عليه السلام ودَخَلَ وقَدِ امتَلَأَ المَنصورُ غَيظا وغَضَبا، فَقالَ لَهُ: أنتَ الَّذي تَأخُذُ البَيعَةَ لِنَفسِكَ عَلَى المُسلِمينَ تُريدُ أن تُفَرِّقَ جَماعَتَهُم، وتَسعى في هَلَكَتِهِم، وتُفسِدَ ذاتَ بَينِهِم؟ فَقالَ الصّادِقُ عليه السلام: ما فَعَلتُ شَيئا مِن هذا. قالَ المَنصورُ: فَهذا فُلانٌ يَذكُرُ أنَّكَ فَعَلتَ كَذا، وأنَّهُ أحَدُ مَن دَعَوتَهُ إلَيكَ. فَقالَ: إنَّهُ لَكاذِبٌ. قالَ المَنصورُ: إنّي اُحَلِّفُهُ، فَإِن حَلَفَ كَفَيتُ نَفسي مُؤنَتَكَ. فَقالَ الصّادِقُ عليه السلام: إنَّهُ إذا حَلَفَ كاذِبا باءَ بِإِثمٍ. فَقالَ المَنصورُ لِحاجِبِهِ: حَلِّف هذَا الرَّجُلَ عَلى ما حَكاهُ عَن هذا ـ يَعنِي الصّادِقَ عليه السلام ـ فَقالَ لَهُ الحاجِبُ: قُل: وَاللّهِ الَّذي لا إلهَ إلاّ هُوَ، وجَعَلَ يُغَلِّظُ عَلَيهِ اليَمينَ. فَقالَ الصّادِقُ عليه السلام: لا تُحَلِّفهُ هكَذا؛ فَإِنّي سَمِعتُ أبي يَذكُرُ عَن جَدّي رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله أنَّهُ قالَ: إنَّ مِنَ النّاسِ مَن يَحلِفُ كاذِبا فَيُعَظِّمُ اللّهَ في يَمينِهِ، ويَصِفُهُ بِصِفاتِهِ الحُسنى، فَيَأتي تَعظيمُهُ للّهِِ عَلى إثمِ كَذِبِهِ ويَمينِهِ فَيُؤَخِّرُ عَنهُ البَلاءَ، ولكِن دَعني اُحَلِّفهُ بِاليَمينِ الَّتي حَدَّثَني بِها أبي عَن جَدّي عَن رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله أنَّهُ لا يَحلِفُ بِها حالِفٌ إلاّ باءَ ۱ بِإِثمِهِ. فَقالَ المَنصورُ: فَحَلِّفهُ إذا يا جَعفَرُ. فَقالَ الصّادِقُ عليه السلام لِلرَّجُلِ: قُل: إن كُنتُ كاذِبا عَلَيكَ فَقَد بَرِئتُ مِن حَولِ اللّهِ وقُوَّتِهِ ولَجَأتُ إلى حَولي وقُوَّتي. فَقالَهَا الرَّجُلُ. فَقالَ الصّادِقُ عليه السلام: اللّهُمَّ إن كانَ كاذِبا فَأَمِتهُ. فَمَا استَتَمَّ كَلامَهُ حَتّى سَقَطَ الرَّجُلُ مَيِّتا، وَاحتُمِلَ وَمُضِيَ بِهِ. ۲
امام كاظم عليه السلام:مردى نزد [پدرم] جعفر بن محمّد صادق عليه السلام آمد و گفت: خودت را نجات بده؛ زيرا فلانى پسر فلانى، در نزد منصور، از تو سعايت كرده و گفته است كه تو براى خود، از مردم، بيعت مى گيرى تا بر آنان (حكومتيان) بشورى. [امام عليه السلام] تبسّمى كرد و فرمود: «اى ابا عبداللّه! مترس؛ چرا كه هر گاه خداوند بخواهد فضيلتِ كتمان شده يا انكار شده اى را آشكار كند، يك نفر بدخواه سركش را برمى انگيزد كه آن فضيلت را تكان دهد تا آشكارش سازد. با من بنشين تا براى احضارم بيايند و با هم به آن جا برويم تا شاهد جريان قدرت خداوند باشى؛ قدرتى كه هيچ چيز نمى تواند آن را از مؤمن بگرداند». فرستاده اى [از طرف منصور] آمد و گفت: امير المؤمنين، تو را مى طلبد. امام صادق عليه السلام رفت و بر منصور ـ كه آكنده از خشم و كين بود ـ وارد شد. منصور به امام عليه السلام گفت: تو براى خودت از مسلمانان بيعت مى ستانى و مى خواهى وحدت آنان را پراكنده سازى و در نابودى شان بكوشى و آنان را به جان هم بيندازى؟ امام صادق عليه السلام فرمود: «من هيچ يك از اين كارها را نكرده ام». منصور گفت: اين فلان كس مى گويد كه تو اين كار را كرده اى و او خود، يكى از كسانى است كه خواسته اى به تو بپيوندد. [امام عليه السلام] فرمود: «او دروغ مى گويد». منصور گفت: من او را سوگند مى دهم. اگر سوگند ياد كرد، شرّ تو را از سرم كم مى كنم. امام صادق عليه السلام فرمود: «اگر سوگند دروغ ياد كند، به كيفر گناهش مى رسد». منصور به حاجبش گفت: اين مرد را درباره آنچه درباره اين ـ يعنى امام صادق عليه السلام ـ گفته است، سوگند بده. حاجب به او گفت: بگو: سوگند به خدايى كه معبودى جز او نيست. و او را سوگندهاى شديد داد. امام صادق عليه السلام فرمود: «اين گونه، سوگندش مده؛ زيرا شنيدم پدرم از قول جدّم پيامبر خدا، مى گويد كه فرمود: كسانى از مردم هستند كه سوگند دروغ مى خورند و در سوگندشان از خدا به بزرگى ياد مى كنند و او را به صفات نيكش وصف مى كنند و اين تعظيم خداوند، گناه دروغ و سوگند او را محو مى كند و در نتيجه، بلا از او به تأخير مى افتد. اجازه بده او را به سوگندى قسم دهم كه پدرم آن را از جدّم از پيامبر خدا برايم حديث كرد كه هر سوگند خورنده اى [به دروغ،]بِدان سوگند خورد، به كيفر گناهش مى رسد». منصور گفت: بسيار خوب! خودت او را سوگند بده، اى جعفر! امام صادق عليه السلام به آن مرد فرمود: «بگو: اگر به تو دروغ بسته باشم، از نيرو و توان خداوند، بيزار باشم و به نيرو و توان خودم پناه برده باشم». مرد، اين را گفت. امام صادق عليه السلام فرمود: «بار خدايا! اگر دروغ مى گويد، او را بميران». هنوز سخن امام عليه السلام تمام نشده بود كه آن مرد، افتاد و مُرد و جنازه اش را برداشتند و بردند.
۱.أبوءُ بذنبي أي ألتزمُ وأرجعُ وأُقرُّ، وأصلُ البواءِ اللُّزوم. ويبوء بإثمهِ وإثم صاحبه: أي كان عليه عقوبة ذنبهِ وعقوبة قتل صاحبه (النهاية: ج 1 ص 159 «بوأ»).
۲.الخرائج والجرائح: ج 2 ص 763 ح 84 عن الإمام الرضا عليه السلام وراجع الإرشاد: ج 2 ص 183 وكشف الغمّة: ج 2 ص 380 وبحار الأنوار: ج 47 ص 172 ح 19.

احادیث دیگر این موضوع

۲
الكافىـ به نقل از صفوان شتردار (جمّال) ـ: امام صادق عليه السلام را براى بار دوم [با اُشترانم]به كوفه بردم. [خليفه] ابو جعفرِ منصور در كوفه بود. به نزديك هاشميه هاشميه، شهرى است در كوفه متعلّق به سفّاح، كه آن را تأسيس كرد و پايتخت وى و برادرش منصور بود. ـ شهر منصور ـ كه رسيد، پايش را از ركاب كشيد و پياده شد و قاطرى خاكسترى رنگ خواست و جامه هايى سپيد و شب كلاهى سپيد پوشيد. چون بر منصور در آمد، منصور به امام عليه السلام گفت: خود را شبيه پيامبران ساخته اى! امام صادق عليه السلام فرمود: «چگونه مرا از فرزندان پيامبران دور مى دانى؟». منصور گفت: بر آن بودم تا كسى را به مدينه بفرستم كه نخل هاى آن را قطع و بچه هايش را اسير كند. [امام صادق عليه السلام] فرمود: «چرا، اى امير المؤمنين؟». منصور گفت: به من خبر رسيده است كه وابسته ات مُعَلّى بن خُنَيس به سوى تو دعوت مى كند و برايت پول گرد مى آورد. [امام عليه السلام] فرمود: «به خدا، چنين نيست». منصور گفت: از تو نمى پذيرم، مگر با [سوگندِ] طلاق دادن و آزاد كردن بنده و قربانى نمودن و پياده رفتن. يعنى امام عليه السلام سوگند ياد كند كه اگر آن ادّعا دروغ نبود و درستى اش ثابت شد، همسرش مطلّقه و برده اش آزاد باشد و يك قربانى حج و يك سفر پياده حج بر عهده ايشان باشد. [امام عليه السلام] فرمود: «آيا از من مى خواهى كه جز خدا را برايش شريك بياورم و به آنها سوگند بخورم؟ كسى كه به خدا رضايت ندهد، نزد خدا ارزشى ندارد». منصور گفت: بر من فقاهت مى فروشى؟ [امام عليه السلام] فرمود: «چگونه مرا از فقهْ دور مى دانى، در حالى كه من فرزند پيامبر خدا هستم؟». منصور گفت: پس، تو را با كسى كه از تو سعايت كرده است، رو به رو مى كنم. [امام عليه السلام] فرمود: «بكن». مردى كه سعايت امام عليه السلام را كرده بود، آمد. امام صادق عليه السلام به او فرمود: «تو!». مرد گفت: آرى. به خدايى كه معبودى جز او نيست و داناى نهان و آشكار است و مهرگستر و مهربان است، سوگند مى خورم كه تو چنين كرده اى. امام صادق عليه السلام فرمود: «واى بر تو! تمجيد خدا مى كنى كه از عذاب كردن تو حيا كند! بگو: [اگر دروغ گفته باشم،] از نيرو و توان خدا، بيزارى جسته ام و به نيرو و توان خودم تكيه كرده ام!». مرد با اين جمله، سوگند ياد كرد و هنوز آن را به پايان نبرده بود كه مُرده اش بر زمين افتاد. منصور به امام عليه السلام گفت: از اين پس، هرگز سعايتى را عليه تو باور نمى كنم. و به امام عليه السلام جايزه اى نيكو داد و ايشان را با احترام، برگرداند.