حدیث دربارهدعاى پيامبر صلى الله عليه و آله براى قوم خود

نهج الدعا ( ج ۲، ص ۱۴۸، ح ۱۲۵۹

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

دعاى پيامبر صلى الله عليه و آله براى قوم خود

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:اللّهُمَّ اغفِر لِقَومي فَإِنَّهُم لا يَعلَمونَ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوندا! قومم را بيامرز، كه آنان نادان اند.

۱.صحيح ابن حبّان: ج 3 ص 254 ح 973، المعجم الكبير: ج 6 ص 120 ح 5694، كنزالعمّال: ج 10 ص 379 ح 29883.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی دعا و ذکر کسانی که پیامبر صلی الله علیه و آله برایشان دعا کرد +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۸

المناقب، ابن شهر آشوبـ در يادكرد غزوه اُحد ـ: به پيامبر صلى الله عليه و آله تير پرتاب مى شد و ايشان عرضه مى داشت: «خداوندا! قوم مرا بيامرز، كه آنان نادان اند».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ آن گاه كه مردم را به يكتاپرستى مى خواند و مردم به طرفش خاك و سنگ و مانند آن مى انداختند و هنگامى كه به ايشان گفته شد: اكنون وقت آن رسيده است كه آنان را نفرين كنى، چنان كه نوح قومش را به نابودى نفرين كرد! ـ: بار خدايا! قوم مرا هدايت فرما، كه اينان نادان اند، و مرا بر آنان نصرت بخش تا دعوت مرا به فرمان بردارى از تو، پاسخ دهند.

الخرائج و الجرائح:پيامبر صلى الله عليه و آله به مكّه در آمد. هنگام ظهر بود. بلال را فرمود و او بر بام كعبه رفت و اذان گفت، و هر بتى در مكّه بود، فرو افتاد. چون اذان به گوش بزرگان قريش رسيد، يكى از آنان با خود گفت: فرو شدن در شكم زمين، بهتر از شنيدن اين خبر است. ديگرى گفت: خداى را سپاس كه پدرم را تا به امروز زنده نگه نداشت [كه چنين روزى را ببيند]. پيامبر خدا فرمود: «فلانى! تو در دلت چنين گفتى. فلانى! تو نيز در دلت چنين گفتى». ابو سفيان گفت: تو مى دانى كه من چيزى نگفتم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «بار خدايا! قوم مرا هدايت كن، كه آنان نادان اند».

الشفا بتعريف حقوق المصطفى:روايت شده است كه چون در جنگ اُحد، دندان هاى ميانين پيامبر صلى الله عليه و آله شكست و صورتش شكافته شد، اين حادثه بر يارانش سخت گران آمد و گفتند: كاش نفرينشان كنى! فرمود: «من براى لعن [و نفرين] مبعوث نشده ام؛ بلكه براى دعوت [به حق] و از سر مِهر، برانگيخته گشته ام. بار خدايا! قوم مرا هدايت فرما، كه آنان نادان اند».

المعجم الكبيرـ به نقل از سهل بن سعد ـ: زمانى كه دندان هاى ميانين پيامبر صلى الله عليه و آله شكست و چهره ايشان مجروح گشت و كلاه خود ايشان شكافت، من خود، شاهد بودم و مى دانم چه كسى خون از چهره اش مى شست و چه كسى آب برايش مى آورد و نيز بر زخمش چه نهادند تا خون، بند آمد. فاطمه دختر محمّد، پيامبر خدا، خون از چهره اش مى شست و على عليه السلام در سپرى برايش آب مى آورد. چون فاطمه خون از چهره پدرش شست، حصيرى را آتش زد و خاكستر كه شد، مقدارى از آن خاكستر را برداشت و بر صورت ايشان نهاد و خون، بند آمد. سپس [پيامبر صلى الله عليه و آله] در آن روز فرمود: «خشم خداوند، سخت است (/ سخت باد!) بر قومى كه صورت پيامبر خدا را مجروح ساختند». سپس لختى درنگ كرد و آن گاه فرمود: «بار خدايا! قوم مرا بيامرز، كه آنان نادان اند».

صحيح البخارىـ به نقل از ابو هريره ـ: طُفَيل بن عمرو، خدمت پيامبر خدا رسيد و گفت: اى پيامبر خدا! قبيله دوس، نافرمانى و سرپيچى كردند. پس، نفرينشان كن. مردم گمان بردند كه پيامبر صلى الله عليه و آله آنان را نفرين مى كند؛ امّا ايشان فرمود: بار خدايا! دوس را هدايت فرما و آنان را [به دين اسلام] بياور».

دلائل النبوّة، ابو نعيمـ به نقل از بلال ـ: در يك شب سرد، اذان گفتم و كسى [به نماز]نيامد. دوباره اذان گفتم، باز كسى نيامد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «مردم را چه شده است، اى بلال؟». گفتم: پدر و مادرم به فدايت! دچار سرما [خوردگى]شده اند. فرمود: «بار خدايا! سرما را برايشان بشكن». ديدم مردم در هنگام نماز نافله يا صبح، خود را [از گرما]باد مى زنند.

مسند ابن حنبلـ به نقل از كعب بن مرّه يا مرّة بن كعب ـ: پيامبر خدا بر مُضَر نفرين كرد. نزد ايشان رفتم و گفتم: اى پيامبر خدا! خداوند عز و جل تو را يارى نمود و [خواسته ات را]عطا كرد و دعايت را برآورده ساخت. قومت [از قحطى]هلاك شدند! برايشان دعا كن. پيامبر صلى الله عليه و آله روى گرداند. دوباره گفتم: اى پيامبر خدا! خداوند عز و جل تو را يارى نمود و [خواسته ات را] عطا كرد و دعايت را مستجاب ساخت. قومت هلاك شدند! برايشان دعا كن. فرمود: «بار خدايا! ما را بارانى كمك كننده، روياننده، فراگير، فراوان، بى تأخير، سودمند و بى زيان عطا فرما». يكى دو جمعه نگذشته بود كه بر آنان باران باريد.