نفرين نوح

علل الشرائعـ به نقل از حنّان بن سَدير، از پدرش ـ: به امام باقر عليه السلام گفتم: چرا نوح عليه السلام هنگامى كه قومش را نفرين كرد، گفت: «پروردگارا! هيچ كس از كافران را بر روى زمين مگذار، چرا كه اگر تو آنان را بر جاى بگذارى، بندگانت را گم راه مى كنند و جز پليدكارِ ناسپاس نمى زايند» ؟ فرمود: «مى دانست كه از ميان آنها، ديگر كسى به راه نخواهد آمد». گفتم: چگونه اين را دانست؟ فرمود: «خداوند به او وحى فرمود كه: «از قوم تو، ديگر كسى بجز همانان كه ايمان آورده اند، ايمان نخواهد آورد» . اين جا بود كه آن نفرين را در حقّ آنان كرد.

تفسير القمىـ در تفسير اين سخن خداى متعال كه: «و گفتند: زنهار كه از خدايانتان دست برنداريد، نه از «وَد»، نه از «سُواع»، نه از «يَغوث»، نه از «يَعوق» و نه از «نَسر»!» ـ: پيش از نوح عليه السلام مردمانى مؤمن بودند كه چون مُردند، مردم از مُردن ايشان، اندوهناك شدند. پس، ابليس آمد و مجسّمه هاى آنها را برايشان ساخت تا بدانها اُنس بگيرند و انس گرفتند، و چون زمستان مى رسيد، آن مجسّمه ها را به داخل خانه هاى خود مى بُردند. آن نسل رفت و نسل بعد آمد. ابليس، نزد ايشان آمد و گفت: اينها، خدايانى هستند كه پدران شما آنها را مى پرستيدند. پس، آنان نيز به پرستش مجسّمه ها پرداختند و شمارِ بسيارى از ايشان، گم راه شدند. اين جا بود كه نوح عليه السلام نفرينشان كرد و خداوند، آنان را از ميان برداشت.