اُمّ مَعبد

الثقات، ابن حبّانـ در يادكرد از هجرت پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: سپس به سوى خيمه هاى اُمّ مَعبدِ ۱۳ خُزاعى رفتند. اُمّ معبد، بانويى ميان سال ۱۴ بود كه رو نمى گرفت و چابك بود. لباسش را روى پاهايش مى انداخت و جلوى خيمه مى نشست و آب و غذا مى داد. به او خرما مى دادند و چيزى مى خريدند؛ ۱۵ ولى [اين بار]چيزى از اينها را نزد او نيافتند؛ چرا كه مردم آذوقه شان تمام شده بود و قحطى زده بودند. چشم پيامبر خدا به ميشى افتاد كه در گوشه خيمه بود. فرمود: «اين ميش چيست، اى اُمّ معبد؟». اُمّ معبد گفت: از شدّت لاغرى با گوسفندان نرفته است. فرمود: «شيرى هم دارد؟». گفت: لاغرتر از آن است كه چيزى داشته باشد. فرمود: «اجازه مى دهى آن را بدوشم؟». اُمّ معبد گفت: آرى، پدر و مادرم فدايت! اگر شيرى در آن ديدى،