زُهْرى
1 حدیث
المجتنى:دُعاءٌ رَواهُ الزُّهرِيُّ أنَّ عَلِيَّ بنَ الحُسَينِ عليه السلام دَعا لَهُ بِهِ عِندَ مَرَضِهِ، فَقُضِيَ حَوائِجُهُ، وهُوَ:
اللّهُمَّ إنَّ ابنَ شِهابٍ قَد فَزِعَ إلَيَّ بِالوَسيلَةِ إلَيكَ بِآبائي فيها، بِالإِخلاصِ مِن آبائي واُمَّهاتي إلاّ جُدتَ عَلَيهِ بِما قَد أمَّلَ بِبَرَكَةِ دُعائي، وَاسكُب لَهُ مِنَ الرِّزقِ، وَارفَع لَهُ مِنَ القَدرِ، وغَيِّرهُ ما يُصَيِّرُهُ لَقِنا لِما عَلَّمتَهُ مِنَ العِلمِ.
قالَ الزُّهرِيُّ: فَوَالَّذي نَفسي بِيَدِهِ، مَا اعتَلَلتُ ولا مَرَّ بي ضيقٌ ولا بُؤسٌ مُذ دَعا بِهذَا الدُّعاءِ. ۱
المجتنى:دعايى است كه زُهْرى، آن را روايت كرده و گفته است هنگامى كه بيمار بود، امام زين العابدين عليه السلام با آن براى او دعا كرد و حوائجش برآورده شد. آن دعا اين است: «بار خدايا! پسر شهاب، به من پناه آورده و پدرانم را واسطه درگاه تو قرار داده است. به اخلاص پدران و مادرانم و به بركت دعايم، او را به آنچه آرزو كرده است، برسان و روزى اش را بر او فرو ريزان و منزلتش را بالا ببر و او را چنان گردان كه آنچه را از دانش به او آموخته اى، بفهمد.
زُهرى مى گويد: سوگند به آن خدايى كه جانم در دست اوست، از زمانى كه اين دعا را كرد، ديگر نه بيمار شدم و نه سختى و بينوايى به سراغم آمد.
۱.المجتنى: ص 65.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکردعا کردن برای دیگران +2 مورد دیگر