امامت در فرزندان او
5 حدیث
كمال الدين بسندٍ معتبر عن عليّ بن رئاب عن أبي عبداللّه [الصادق] عليه السلام:لَمّا أن حَمَلَت فَاطِمَةُ عليهاالسلامبِالحُسَينِ عليه السلام، قالَ لَها رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: إنَّ اللّهَ عز و جل قَد وَهَبَ لَكِ غُلاما اسمُهُ الحُسَينُ، تَقتُلُهُ اُمَّتي. قالَت: فَلا حاجَةَ لي فيهِ!
فَقالَ: إنَّ اللّهَ عز و جل قَد وَعَدَني فيهِ عِدَةً. قالَت: وما وَعَدَكَ؟
قالَ: وَعَدَني أن يَجعَلَ الإِمامَةَ مِن بَعدِهِ في وُلدِهِ، فَقالَت: رَضيتُ. ۱
كمال الدينـ به سند معتبر، از على بن رئاب، از امام صادق عليه السلام ـ: هنگامى كه فاطمه عليهاالسلام به حسين عليه السلام باردار شد، پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «خداى عز و جل پسرى به تو عطا كرده كه نامش حسين است و امّتم او را مى كُشند».
فاطمه عليهاالسلام گفت: من به او نيازى ندارم!
پيامبر صلى الله عليه و آله «فرمود: خداى عز و جل وعده اى در باره او به من داده است».
پرسيد: چه وعده اى؟
فرمود: «به من وعده داده كه امامت را پس از او، در فرزندانش قرار دهد».
فاطمه عليهاالسلام گفت: راضى شدم.
۱.كمال الدين: ص 416 ح 8 وص 415 ح 6 عن أبي بصير، علل الشرائع: ص 205 ح 1، الإمامة والتبصرة: ص 179 ح 33 كلّها نحوه، بحارالأنوار: ج 44 ص 221 ح 3.
تفسير القمّي:إنَّ اللّهَ أخبَرَ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله وبَشَّرَهُ بِالحُسَينِ عليه السلام قَبلَ حَملِهِ، وأنَّ الإِمامَةَ تَكونُ في وُلدِهِ إلى يَومِ القِيامَةِ، ثُمَّ أخبَرَهُ بِما يُصيبُهُ مِنَ القَتلِ وَالمُصيبَةِ في نَفسِهِ ووُلدِهِ، ثُمَّ عَوَّضَهُ بِأَن جَعَلَ الإِمامَةَ في عَقِبِهِ. ۱
تفسير القمّى:خداوند، تولّد حسين عليه السلام و قرار گرفتن امامت در فرزندان او تا روز قيامت را پيش از باردارى فاطمه عليهاالسلام به او، به پيامبر خدا صلى الله عليه و آله خبر و بشارت داد و سپس آنچه را از كشته شدن و مصيبت هاى جانى به او و فرزندانش مى رسد، به پيامبر صلى الله عليه و آله خبر داد و در عوض آن (كشته شدن)، امامت را در نسل او قرار داد.
۱.تفسير القمّي: ج 2 ص 297، مختصر بصائر الدرجات: ص 46، بحارالأنوار: ج 43 ص 246 الرقم 21.
كامل الزيارات عن عبداللّه بن بكير عن بعض أصحابنا عن أبي عبداللّه [الصادق] عليه السلام:دَخَلَت فاطِمَةُ عليهاالسلامعَلى رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله وعَيناهُ تَدمَعُ، فَسَأَلَتهُ: ما لَكَ؟
فَقالَ: إنَّ جَبرَئيلَ عليه السلام أخبَرَني أنَّ اُمَّتي تَقتُلُ حُسَينا، فَجَزِعَت وشَقَّ عَلَيها، فَأَخبَرَها بِمَن يَملِكُ مِن وُلدِها، فَطابَت نَفسُها وسَكَنَت. ۱
كامل الزياراتـ به نقل از عبد اللّه بن بكير، از برخى راويان شيعه، از امام صادق عليه السلام ـ: فاطمه عليهاالسلام بر پيامبر صلى الله عليه و آله در آمد و ديد كه چشمان او، گريان است. فاطمه عليهاالسلام از ايشان پرسيد: چه شده است؟
فرمود: «جبرئيل به من خبر داد كه امّتم، حسين را مى كُشند».
فاطمه عليهاالسلام، بى تاب شد و بر او گران آمد. پيامبر صلى الله عليه و آله امامت فرزندانى از حسين عليه السلام را به او خبر داد. حال فاطمه خوش گرديد و جانش آرام گرفت.
۱.كامل الزيارات: ص 125 ح 139، بحارالأنوار: ج 44 ص 233 ح 19.
كفاية الأثرـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در باره اين سخن خداى عز و جل: «و آن را كلمه اى ماندگار در نسل او كرد» پرسيدم. فرمود: «امامت را در نسل حسين، قرار داد. از پُشت او، نُه امام، بيرون مى آيند كه مهدى اين امّت، از آنان است».
كفاية الأثر عن حذيفة بن اليمان:صَلّى بِنا رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله ثُمَّ أقبَلَ بِوَجهِهِ الكَريمِ عَلَينا، فَقالَ: مَعاشِرَ أصحابي، اُوصيكُم بِتَقوَى اللّهِ وَالعَمَلِ بِطاعَتِهِ، فَمَن عَمِلَ بِها فازَ وغَنِمَ وأنجَحَ، ومَن تَرَكَها ۱ حَلَّت بِهِ النَّدامَةُ، فَالتَمِسوا بِالتَّقوَى السَّلامَةَ مِن أهوالِ يَومِ القِيامَةِ، فَكَأَنّي اُدعى فَاُجيبُ، وإنّي تارِكٌ فيكُمُ الثَّقَلَينِ كِتابَ اللّهِ، وعِترَتي أهلَ بَيتي، ما إن تَمَسَّكتُم بِهِما لَن تَضِلّوا، ومَن تَمَسَّكَ بِعِترَتي مِن بَعدي كانَ مِنَ الفائِزينَ، ومَن تَخَلَّفَ عَنهُم كانَ مِنَ الهالِكينَ.
فَقُلتُ: يا رَسولَ اللّهِ، عَلى مَن تُخَلِّفُنا؟
قالَ: عَلى مَن خَلَّفَ موسَى بنُ عِمرانَ قَومَهُ؟ قُلتُ: عَلى وَصِيِّهِ
كفاية الأثرـ به نقل از حُذَيفة بن يَمان ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله با ما نماز خواند و سپس با چهره كريمانه اش، رو به ما كرد و فرمود: «ياران من! شما را به پروا نمودن از خدا و عمل كردن به فرمان او سفارش مى كنم. هر كس به آن عمل كند، رستگار و كامياب مى شود و غنيمت مى برَد و هر كس آن را رها كند، پشيمان مى گردد. پس با پروا از خداوند، سلامت از وقايع هولناكِ روز قيامت را بجوييد. گويى من فرا خوانده شده ام و [نداى مرگ را] اجابت مى كنم. من، دو چيز گران سنگ ميان شما بر جاى مى نهم: كتاب خدا و عترتم، [يعنى]خاندانم. تا آن گاه كه به آن دو چنگ زنيد، هرگز گم راه نمى شويد و هر كس پس از من به عترتم چنگ زند، از رستگاران خواهد بود و هر كس از آنان سرپيچى كند، از هلاك شدگان خواهد بود».
گفتم: اى پيامبر خدا!