راهنمايى به مصلحت ها

امام على عليه السلام:بار خدايا! تو بيش از هر كس مايه آرامش دوستان خود هستى و براى آنان كه بر تو توكل كنند از همه كارسازترى. آنان را در نهانشان مى بينى و بر درونشان، آگاهى دارى و نهايتِ نگرششان را مى دانى. پس رازهاى آنان بر تو آشكار است و دل هايشان داغ تو دارد. اگر غربت آنان را به وحشت اندازد، ياد تو آنان را آرامش مى دهد و اگر گرفتارى ها بر آنان سرازير گردد، به تو پناه مى برند؛ چون مى دانند كه زمام كارها به دست توست و منشأ آنها از قضاى توست. بار خدايا! اگر در درخواستم درماندم و يا راه درخواست را ندانم، مرا به مصلحت هايم راهنمايى كن و دلم را به آنچه كه موجب رشد من است، متوجه نما كه در هدايت هاى تو، اين كار، ناشناخته نيست و در كارسازى هاى تو، كار تازه اى نيست. بار خدايا! به بخششت مرا بگير

امام على عليه السلامـ در طلب خير ـ: آنچه خدا خواست، واقع شد. بار خدايا! از تو طلب خير مى كنم، همچون طلب كسى كه كارش را به تو سپرده و خويش را به تو تسليم كرده و در كارش تسليم توست و تنها به تو رو نموده و در هر آنچه كه بر او فرود آيد، به تو توكّل كرده است. بار خدايا! به سود من بگزين و به زيان من مگزين؛ براى من باش و نه به زيان من؛ به من يارى رسان و نه به زيان من؛ به من كمك كن و نه به زيان من؛ مرا توانا ساز و نه ناتوان؛ و مرا به سوى خوبى هدايت كن و گم راهم مساز؛ و به قضايت خشنودم كن و تقديرت را براى من مبارك ساز. تو آنچه بخواهى، مى كنى و آنچه بخواهى، حكم مى نمايى، و تو بر هر چيزى توانايى. بار خدايا! اگر خيرِ دين و دنيايم و پايان كارم، در اين امر است، آن را بر من آسان ساز و اگر غير از اين