حدیث دربارهپناه روز واپسين

امام على عليه السلامـ در مناجاتش ـ: بار خدايا! از تو درخواست امان دارم در روزى كه مال و فرزند، سودى ندارد و تنها آن كه با دلى سالم به سوى خدا آيد، سود مى بَرد. از تو امان مى خواهم در روزى كه ستمكار، دست خود را مى گَزَد و مى گويد: اى كاش راه پيامبر را در پيش مى گرفتم! از تو امان مى خواهم در روزى كه گناهكاران به چهره هايشان شناخته مى شوند و از پيشانى ها و پاهايشان به بند كشيده مى شوند. از تو امان مى خواهم در روزى كه نه پدر به جاى فرزندْ مجازات مى شود و نه فرزندى از [بار]مجازات پدرش چيزى به دوش مى كشد. به درستى كه وعده خدا حقّ است. و از تو امان مى خواهم در روزى كه ستمكاران را پوزش خواهى شان سودى ندارد و نفرين و بدفرجامى از آنِ آنان است. و از تو امان مى خواهم در روزى كه هيچ كس براى كسى نمى تواند كارى بكند و همه كارها به دست خداست. و از تو امان مى خواهم در روزى كه مرد از برادر، مادر، پدر، دوست و فرزندانش مى گُريزد و هر كس را كارى است كه وى را به خودْ مشغول مى كند. و از تو امان مى خواهم در روزى كه هر مجرمى دوست مى دارد كه در برابر عذاب آن روز، فرزندان، همسران، برادر و خانواده اش را ـ كه به او پناه مى دهند ـ و هر كس را كه در روى زمين است، فدا كند تا نجات پيدا كند. هرگز [نجات نمى يابد]! آن، آتشى شعله ور است كه براى كباب كردن مى گيرد. مولاى من! اى مولاى من! تو مولايى و من بنده ام و آيا بر بنده، جز مولا رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو مالكى و من مملوكم و آيا بر مملوك، جز مالك، رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو عزيزى و من خوارم و آيا بر خوار، جز عزيز، رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو خالقى و من مخلوقم و آيا بر مخلوق، جز خالق، رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو بزرگى و من خُردم و آيا بر خُرد، جز بزرگ، رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو توانايى و من ناتوانم و آيا بر ناتوان، جز توانا رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو بى نيازى و من نيازمندم و آيا بر نيازمند، جز بى نياز رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو بخشنده اى و من تُهى دستم و آيا بر تُهى دست، جز بخشنده رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو زنده اى و من مُرده ام و آيا بر مُرده، جز زنده رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو باقى اى و من فانى ام و آيا بر فانى، جز باقى رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو جاودانى و من نابود شونده ام و آيا بر نابود شونده، جز جاودان، رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو روزى دهنده اى و من روزى خورم و آيا بر روزى خور، جز روزى دهنده، رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو بخشنده اى و من بخيلم و آيا بر بخيل، جز بخشنده رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو سلامت بخشى و من بيمارم و آيا بر بيمار، جز سلامت بخش، رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو بزرگى و من كوچكم و آيا بر كوچك، جز بزرگ، رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو راهبرى و من گمشده ام و آيا بر گمشده، جز راهبر، رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو مهربانى و من مهر ديده ام و آيا بر مهر ديده، جز مهربان، رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو فرمانروايى و من گرفتارم و آيا بر گرفتار، جز فرمانروا رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو راهنمايى و من حيرانم و آيا بر حيران، جز راهنما رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو بخشاينده اى و من گناهكارم و آيا بر گناهكار، جز بخشاينده رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو پيروزى و من شكست خورده ام و آيا بر شكست خورده، جز پيروز، رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو پروردگارى و من پرورده شده ام و آيا بر پرورده شده، جز پروردگار، رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! تو برترى و من فروتنم و آيا بر فروتن، جز برتر، رحم مى كند؟ مولاى من! اى مولاى من! به رحمت خود بر من رحم كن، و به جود و كَرَمت از من خشنود شو، اى صاحب جود و بخشش و عطا و منّت! به [حقّ]رحمتت، اى مهربان ترينِ مهربانان!