عزّت و بى نيازى

امام على عليه السلامـ در دعايى كه بسيار آن را مى خوانْد ـ: سپاسْ خدايى را سزاست كه مرا مُرده يا بيمار، به صبح درنياورد، رگ هايم را به ناخوشى گرفتار نساخت، به خاطر بدترين رفتارهايم مؤاخذه ام نكرد، و مرا بى پشت نگردانْد، و از دين برگشته نگردانيد، و منكر پروردگارم قرار نداد، نه از ايمان به وحشتم افكند، نه آشفته خِرَدم گردانْد، و نه گرفتار عذاب هاى ملّت هاى پيشينم ساخت. [بار خدايا!] بنده اى بى اختيار و برخويش ستمكار گشتم. تو را بر من حجّت است و مرا حجّتى نيست، و جز آنچه كه تو به من مى بخشى، توان به دست آوردن چيزى را ندارم و جز از آنچه كه مرا نگه مى دارى، نمى توانم خود را از [آسيب]چيزى حفظ كنم. بار خدايا! از اين كه با وجود بى نيازى تو نيازمند گردم، و با وجود هدايت تو گم راه شوم، و با وجود

امام على عليه السلام:بار خدايا! تو سزاوار وصف زيبا و ستايش بى شمار و فراوانى. اگر تو را آرزو بَرند، تو بهترين كسى هستى كه آرزويش مى كنند و اگر به تو اميد بندند، تو بهترين اميدبسته اى. بار خدايا! به من نعمتى بخشيدى كه با آن، جز تو را ستايش نكنم و جز تو را ثنا نگويم و با آن به معدن هاى نااميدى و مكان هاى شك، روى نياورم، و زبانم را از ستايش آدميزادگان و ثناگويى بر مخلوقان و پروردگان برگردانده اى. بار خدايا! براى هر ثناگويى، بر عهده آن كه ثنا مى گويد، پاداشِ جزايى و يا نيكو عطايى است و من از تو راهنمايى به ذخاير رحمت و گنج هاى بخشش را اميد دارم. بار خدايا! اين، جايگاه كسى است كه تو را به توحيدى كه مختصّ توست، پذيرفته است و جز تو را شايسته اين ستايش ها و ويژگى ها نمى داند، و مرا نيازمندى