زهد در دنيا
2 حدیث
الإمام عليّ عليه السلامـ كانَ يَقولُ في دُعائِهِ ـ: اللّهُمَّ إنّي أسأَلُكَ سَلوا عَنِ الدُّنيا ومَقتا لَها، فَإِنَّ خَيرَها زَهيدٌ، وشَرَّها عَتيدٌ، وصَفوَها يَتَكَدَّرُ، وجَديدَها يَخلَقُ، وما فاتَ فيها لَم يَرجِع، وما نيلَ فيها فِتنَةٌ، إلّا مَن أصابَتهُ مِنكَ عِصمَةٌ، وشَمِلَتهُ مِنكَ رَحمَةٌ، فَلا تَجعَلني مِمَّن رَضِيَ بِها وَاطمَأَنَّ إلَيها، ووَثِقَ بِها، فَإِنَّ مَنِ اطمَأَنَّ إلَيها خانَتهُ، ومَن وَثِقَ بِها غَرَّتهُ. ۱
امام على عليه السلامـ در دعايش ـ: بار خدايا! از تو فراموشى دنيا و نفرت از آن را مى خواهم؛ چون خير آن، كم و شرّش مهيّاست، و زلالش كِدر و تازه اش كهنه مى شود. آنچه در آن از دست رود، باز نمى گردد و آنچه به آن دست يابند، فتنه است، جز براى كسى كه نگهدارنده اى از تو به او رسد و رحمتى از تو او را شامل شود.
مرا از كسانى كه به آن خشنود شده اند و بدان اطمينان يافته اند و به آن اعتماد كرده اند، قرار مده. چرا كه هر كس به دنيا مطمئن گردد، دنيا به وى خيانت مى كند، و هر كس به آن اعتماد كند، چرا كه فريبش مى دهد.
۱.إرشاد القلوب: ص 26.
عنه عليه السلامـ في مُناجاتِهِ ـ: إلهي كَيفَ تَفرَحُ بِصُحبَةِ الدُّنيا صُدورُنا، وكَيفَ تَلتَئِمُ في غَمَراتِها اُمورُنا، وكَيفَ يَخلُصُ لَنا فيها سُرورُنا، وكَيفَ يَملِكُنا بِاللَّهوِ وَاللَّعِبِ غُرورُنا، وقَد دَعَتنا بِاقتِرابِ الآجالِ قُبورُنا؟!
إلهي كَيفَ نَبتَهِجُ في دارٍ قَد حُفِرَت لَنا فيها حَفائِرُ صَرعَتِها، وفُتِلَت بِأَيدِي المَنايا حَبائِلُ غَدرَتِها، وجَرَّعَتنا مُكرَهينَ جُرَعَ مَرارَتِها، ودَلَّتنَا النَّفسُ ۱ عَلَى انقِطاعِ عَيشِها؟! لَولا ما أصغَت إلَيهِ هذِهِ النُّفوسُ مِن رَفائِعِ لَذَّتِها، وَافتِتانِها بِالفانِياتِ مِن فَواحِشِ زينَتِها.
إلهي فَإِلَيكَ نَلتَجِئُ مِن مَكائِدِ خُدعَتِها، وبِكَ نَستَعينُ عَلى عُبورِ قَنطَرَتِها، وبِكَ نَستَفطِمُ الجَوارِحَ عَن
امام على عليه السلامـ در مناجاتش ـ: خداى من! چگونه دل هاى ما به همراهى دنيا شادمان گردد و چه سان كارهاى ما در سختى هاى آن، سامان گيرد؟ چگونه شادى هاى ما در آن، خالص [و بى غصّه]شود و چگونه از سرِ فريب و لهو و لعب، زماممان را به دست گيرد، درحالى كه گورهاى ما به نزديك شدن مرگ ها فرامان مى خوانند؟
خداى من! چگونه در سرايى كه در آن براى ما حفره هايى براى مرگْ كَنده شده و تارهاى بى وفايى آن به دست مرگ، بافته شده و شرنگ تلخ آن، به اجبار در كاممان ريخته شده و جان به پايان گرفتن عيش آن، رهنمون گشته است شادمان باشيم؟
اى كاش جان ها به فزونى لذّت هاى آن، گوش نمى دادند و به خاطر بسيارى زينت هايش فريب فانى شونده ها را نمى خوردند!
خداى من! از كيدهاى نيرنگش به تو پناه مى بريم، و براى عبور از پل هاى