مناجات شعبانيّه
1 حدیث
الإقبال عن ابن خالويه:إنَّها [أيِ المُناجاةَ الشَّعبانِيَّةَ]مُناجاةُ أميرِ المُؤمِنينَ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ وَالأَئِمَّةِ مِن وُلدِهِ عليهم السلام، كانوا يَدعونَ بِها في شَهرِ شَعبانَ:
اللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ، وَاسمَع دُعائي إذا دَعَوتُكَ، وَاسمَع نِدائي إذا نادَيتُكَ، وَأَقبِل عَلَيَّ إذا ناجَيتُكَ، فَقَد هَرَبتُ إلَيكَ، ووَقَفتُ بَينَ يَدَيكُ مُستَكينا لَكَ مُتَضَرِّعا إلَيكَ، راجِيا لِما لَدَيكَ، تَراني وتَعلَمُ ما في نَفسي، وتُخبِرُ حاجَتي وتَعرِفُ ضَميري، ولا يَخفى عَلَيكَ أمرُ مُنقَلَبي ومَثوايَ، وما اُريدُ أن اُبدِئَ بِهِ مِن مَنطِقي، وأتَفَوَّهُ بِهِ مِن طَلِبَتي، وأرجوهُ لِعافِيَتي، وقَد جَرَت مَقاديرُكَ عَلَيَّ يا سَيِّدي فيما يَكونُ مِنّي إلى آخِرِ
الإقبالـ به نقل از ابن خالويِه ـ: اين، مناجات اميرمؤمنان على بن ابى طالب و امامان از نسل ايشان است كه در هر ماه شعبان آن را مى خواندند:
«بار خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست و هرگاه دعايت مى كنم، دعايم را بشنو و هرگاه صدايت مى زنم، به صدايم گوش فرا ده و هرگاه با تو مناجات مى كنم، به من توجّه كن كه من به سوى تو گريخته ام و ذليلانه، در پيشگاهت ايستاده ام و به سوى تو زارى مى كنم. به آنچه نزد توست، اميد دارم. مرا مى بينى و آنچه را در دلم هست، مى دانى و از حاجتم خبردارى و از درونم آگاهى و پايان كار و جايگاهم بر تو پنهان نيست و يا آنچه كه مى خواهم به زبانم بيان كنم و يا درخواستى كه مى خواهم در باره اش سخن بگويم و براى عاقبتم به آن اميد دارم.
مقدّراتت بر من و در آنچه كه در ظاهر و