حدیث دربارهامام و علم غيب
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ لَمّا قالَ لَهُ بعضُ أصحابِهِ (و كانَ كَلبِيّا): لَقَد اُعطِيتَ يا أميرَ المؤمنينَ عِلمَ الغَيبِ، فَضَحِكَ عليه السلام ـ: يا أخا كَلبٍ، ليسَ هُو بعِلمِ غَيبٍ، و إنّما هُو تَعَلُّمٌ مِن ذِي عِلمٍ، و إنَّما عِلمُ الغَيبِ عِلمُ الساعَةِ، و ما عَدَّدَهُ اللّهُ سبحانَهُ بقولِهِ: «إِنَّ اللّهَ عِندَهُ عِلمُ السّاعَةِ و يُنَزِّلُ الغَيثَ و يَعْلَمُ ما في الأرْحامِ» ۱ فَيَعلَمُ اللّهُ سبحانَهُ ما في الأرحامِ مِن ذَكَرٍ أو اُنثى، و قَبيحٍ أو جَميلٍ، و سَخيٍّ أو بَخيلٍ، و شَقيٍّ أو سَعيدٍ، و مَن يكونُ فِي النارِ حَطبا، أو فِي الجِنانِ للنَّبيِّينَ مُرافِقا، فهذا عِلمُ الغَيبِ الذي لا يَعلَمُهُ أحَدٌ إلاّ اللّهُ، و ما سِوى ذلكَ فَعِلمٌ عَلَّمَهُ اللّهُ نَبِيَّهُ فَعَلَّمَنيهِ، و دَعا لِي بأن يَعِيَهُ صَدرِي، و تَضطَمَّ علَيهِ جَوانِحي. ۲
امام على عليه السلامـ وقتى يكى از ياران ايشان [از قبيله كلب] به آن حضرت عرض كرد: «اى امير المؤمنين! علم غيب به تو داده شده است»، پس از خنده اى ـفرمود: اى مرد كلبى! اين علم غيب نيست، بلكه بر اثر فرا گرفتن از صاحب علمى است. علم غيب، علم داشتن به زمان قيامت است و آنچه خداوند سبحان آنها را بر شمرده و فرموده است: «همانا علم قيامت نزد خداست و باران فرو مى فرستد و آنچه را كه در زهدانهاست، مى داند». پس خداوند سبحان مى داند كه جنينى كه در زهدانها [ى مادران]است آيا پسر است يا دختر، زشت است يا زيبا، بخشنده است يا بخيل، بدبخت است يا خوشبخت. و مى داند كه چه كسى هيزم آتش جهنم است، يا در بهشت يار و همراه پيامبران. اينهاست علم غيبى كه هيچ كس جز خداوند آنها را نمى داند. سواى اينها دانشى است كه خداوند به پيامبرش آموخت و او هم آنها را به من ياد داد و برايم دعا كرد كه سينه ام آن را نگه دارد و پهلوهايم آن را در ميان گيرد.