حدیث دربارهآمرزش خواهى مقرّبان

رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:إنّهُ لَيُغانُ ۱ عَلى قَلبِي، و إنّي لَأستَغفِرُ اللّهَ في كُلِّ يَومٍ سَبعينَ مَرّةً. ۲

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:گاه قلبم را غبارى مى گيرد ۳ و من روزى هفتاد مرتبه از درگاه خدا آمرزش مى طلبم.

۱.قال الجزريّ: الغين: الغيم، و غينت السماء تغان: إذا أطبق عليها الغيم، و قيل: الغين شجر ملتفّ. أراد ما يغشاه من السهو الذي لا يخلو منه البشر؛ لأنّ قلبه أبدا كان مشغولاً باللّه تعالى، فإن عرض له وقتا ما عارض بشريّ يشغله من اُمور الاُمّة و المِلّة و مصالحهما عدّ ذلك ذنبا و تقصيرا، فيفزع إلى الاستغفار. (النهاية: 3/403).

۲.مستدرك الوسائل: 5/320/5987.

۳.در متن حديث لَيُغانُ آمده است كه از الغين است. جزرى مى گويد: غَين: ابر، و غينت السماء تغان: ابر آسمان را پوشاند. به قولى: غين، يعنى درختِ درهم پيچيده و انبوه. منظور حضرت، سهوى است كه هيچ بشرى از آن به دور نيست و آن حضرت را نيز گاهى فرا مى گرفت؛ چه دل ايشان هميشه مشغول خداى تعالى بود. لذا اگر گاهى عارضه اى بشرى بر آن بزرگوار عارض مى شد كه او را از امور امّت و دين و مصالح آنها باز مى داشت، آن را براى خود گناه و تقصيرى مى شمرد و لذا به استغفار پناه مى برد. (حاشيه المحجّة البيضاء).

کلیدواژه‌ها آمرزش خواهی از خدا آمرزش خواهی مقربان

احادیث دیگر این موضوع

امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بدون آن كه گناهى كرده باشد، روزى هفتاد بار به درگاه خداوند توبه مى كرد.

الكافىـ به نقل از زيد شحام ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله روزى هفتاد بار به درگاه خداوند عزّ و جلّ توبه مى كرد. عرض كردم: آيا مى گفت: «أستغفر اللّه و أتوب اليه»؟ حضرت فرمود: نه، بلكه مى گفت: «أتوب الى اللّه». ابو حامد غزالى، در توضيح وجوب توبه براى همگان و در همه حال، مى نويسد: و اما بيان وجوب توبه به طور مستمر و در همه حال، اين است كه هيچ بشرى خالى از معصيت نيست، حال يا با اعضا و جوارح خود نافرمانى خدا مى كند، يا اگر در برخى حالات از معصيت با جوارح خالى باشد، نيّت گناه در دل او راه پيدا مى كند و اگر از قصد گناه هم خالى باشد، از وسوسه هاى شيطان كه افكار گوناگون غافل كننده از ياد خدا در دل او مى افكند به دور نيست و اگر از اين هم به دور باشد از غفلت و قصور در شناخت خدا و صفات و افعال او خالى نيست. اينها همه نقص است و اين نقص علل و اسبابى دارد و رها كردن اين علل و اسباب با پرداختن به علل و عوامل ضد آنها، بازگشت از يك راه است به راهى مخالف آن و مراد از توبه هم بازگشت است. به هر حال، خالى بودن آدمى از اين نقص قابل تصوّر نيست، منتها اندازه اين نقص در انسانها فرق مى كند، ولى اصل آن گريز ناپذير است. به همين دليل پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرموده است: «گاه دلم را غبارى مى گيرد تا جايى كه شبانه روزى هفتاد مرتبه از خدا آمرزش مى طلبم» و نيز از همين رو خداوند آن حضرت را به اين آيه گرامى داشته است: «تا خدا گناهان قبل و بعد تو را ببخشايد». وقتى پيامبر خدا چنين حالى داشته باشد، ديگران چگونه حالى خواهند داشت؟ مى گويم (گوينده فيض ـ رضوان اللّه تعالى عليه ـ است): در كتاب قواعد العقايد در بخش عبادتها، توضيح داديم كه گناه پيامبران و اوصياى آنان مانند گناهان ما نيست. بلكه گناه آنان عبارت است از: ترك دوام ذكر خدا و سرگرم شدن به امور مباح و در نتيجه، محروم شدن از زيادى اجر و پاداش. در كافى به سندى نيكو از على بن رئاب روايت شده است كه گفت: از ابو عبد اللّه امام صادق عليه السلام درباره آيه «و هر گرفتارى و مصيبتى كه به شما مى رسد به سبب اعمال خودتان است و خدا از بسيارى گناهان گذشت مى كند» پرسيدم و عرض كردم: آيا به نظر شما گرفتاريهايى كه به على عليه السلام و بعدا به خانواده او رسيد، به سبب اعمال خود آنها بوده در حالى كه آنان خاندانى پاك و معصومند؟ حضرت فرمود: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بدون آن كه گناهى كرده باشد شبانه روز صد بار به درگاه خدا توبه مى كرد و آمرزش مى طلبيد. همانا خداوند اولياى خود را گرفتار مصائب مى كند تا به سبب آن اجر و پاداششان دهد، بدون آن كه گناهى كرده باشند. مقصود گناهى مانند گناهان ماست.