حدیث دربارهآمرزش خواهى
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:كانَ في الأرضِ أمانانِ مِن عذابِ اللّهِ، و قد رُفِعَ أحَدُهُما، فَدُونَكُمُ الآخَرَ فَتَمَسَّكوا بهِ: أمّا الأمانُ الذي رُفِعَ فهُو رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله، و أمّا الأمانُ الباقِي فالاستِغفارُ، قالَ اللّهُ تعالى: «وَ ما كانَ اللّهُ لِيُعَذِّبَهُم و أنتَ فيهِم و ما كانَ اللّهُ مُعَذِّبَهُم وَ هُم يَستَغفِرونَ» ۱. ۲
امام على عليه السلام:بر روى زمين دو عامِل ايمن كننده از عذاب خدا وجود داشت كه يكى از آن دو از دست رفت. پس آن ديگرى را بگيريد و بدان چنگ در زنيد. امّا آن ايمنى بخشى كه از دست رفت، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بود و آن كه باقى است، استغفار است. خداوند متعال مى فرمايد: «[اى محمّد!] تا تو در ميان آنان هستى، خدا عذابشان نمى كند و تا زمانى كه آمرزش مى طلبند، خدا عذابشان نكند».