حدیث دربارهكيفر كسى كه با معصيت خدا خشم خود را فرو بنشاند
عنه عليه السلام:إنَّ مِن عَزائمِ اللّهِ فِي الذِّكرِ الحَكيمِ، التي علَيها يُثِيبُ و يُعاقِبُ، و لها يَرضَى و يَسخَطُ، أنّهُ لا يَنفَعُ عَبدا ـ و إن أجهَدَ نفسَهُ و أخلَصَ فِعلَهُ ـ أن يَخرُجَ مِن الدنيا لاقِيا رَبَّهُ بِخَصلَةٍ مِن هذِهِ الخِصالِ لَم يَتُبْ مِنها: أن يُشرِكَ بِاللّهِ فيما افتَرَضَ علَيهِ مِن عِبادَتِهِ، أو يَشفِيَ غَيظَهُ بِهلاكِ نَفسٍ. ۱
امام على عليه السلام:از جمله حُكم هاى مهمّ خداوند در قرآن حكيم، كه به واسطه آنها پاداش و كيفر مى دهد و به سبب آنها خشنود و ناخشنود مى شود، اين است كه چنانچه بنده با يكى از اين خصلتها از دنيا به ديدار پروردگارش برود و از آنها توبه نكرده باشد، هر چند در عبادت خود را به زحمت انداخته و عملش را [براى خدا]خالص گردانيده باشد، هيچ سودى نبرد: در عبادتى كه خدا بر او واجب كرده است برايش شريك قرار دهد، يا با كشتنِ كسى، خشم خود را فرو بنشاند.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 153.