حدیث دربارهآنچه براى نجات و رستگارى سزاواراست به آن تكيه شود
عنه صلى الله عليه و آله:قالَ اللّهُ عَزَّ و جلَّ:. لا يَتَّكِلِ العامِلونَ (المُؤمِنونَ) عَلى أعمالِهِمُ الّتي يَعمَلونَها لِثَوابي؛ فإنَّهُم لَوِ اجتَهَدوا و أتعَبوا أنفُسَهُم أعمارَهُم في عِبادَتي كانوا مُقَصِّرينَ غَيرَ بالِغينَ في عِبادَتِهِم كُنهَ عِبادَتي فيما يَطلُبونَ عِندي مِن كَرامَتي، وَ النَّعيمِ في جِناني، وَ لكِنْ بِرحمَتي فَلْيَثِقوا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عزّ و جلّ فرمود:. عمل كنندگان (مؤمنان) به اعمالى كه براى كسب ثواب من انجام مى دهند، تكيه نكنند؛ چه، اگر تمام عمرشان را در عبادت من بكوشند و خود را به رنج و زحمت اندازند باز هم در عبادتشان كوتاهى كرده اند و به كُنهِ عبادتم كه بدان، كرامت نزد من و نعمتهاى بهشتم را مى جويند، نرسند، بلكه بايد به رحمت و بخشايش من تكيه كنند.
۱.التمحيص: 57/115.