حدیث دربارهكسى كه براى خدا دانش آموزد
عنه صلى الله عليه و آله:عُلَماءُ هذهِ الاُمَّةِ رَجُلانِ: رَجُلٌ آتاهُ اللّهُ عِلما فطَلَبَ بِه وَجهَ اللّهِ و الدّارَ الآخِرَةَ، و بَذَلَهُ لِلنّاسِ و لَم يَأخُذ عَلَيهِ طَمَعا، و لَم يَشتَرِ بِه ثَمَنا قَليلاً، فذلِكَ يَستَغفِرُ لَهُ مَن فِي البُحورِ، و دَوابُّ البَرِّ و البَحرِ، و الطَّيرُ في جَوِّ السَّماءِ، و يَقدُمُ عَلَى اللّهِ سَيِّدا شَريفاً، و رَجُلٌ آتاهُ اللّهُ عِلما فبَخِلَ بِهِ عَلى عِبادِ اللّهِ، و أخَذَ عَلَيهِ طَمَعا، وَ اشتَرى بِه ثَمَنا قَليلاً، فذلكَ يُلجَمُ يَومَ القِيامَةِ بِلِجامٍ مِن نارٍ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:علماى اين امّت دو كس اند: يكى آن كه خداوند او را دانشى داد و او به واسطه آن رضاى خدا و سراى آخرت را جُست و از دانش خود به مردم بخشيد و گرفتار طمع نشد و آن را به بهايى اندك نفروخت. براى چنين كسى جانوران درياها و جنبندگان هامون و دريا و مرغان هوا آمرزش طلبند و با سرورى و بزرگوارى بر خداوند وارد شود. دوم آن كه خداوند به او دانشى داد و او آن را از بندگان خدا دريغ ورزيد و گرفتار طمع شد و دانش خود را به بهايى ناچيز فروخت. چنين كسى در روز رستاخيز با لگامى آتشين لگام مى شود.
۱.روضة الواعظين: 15.