رحمت او همه چيز را فرا گرفته

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهشت و جهنّم، به خود باليدند. پس جهنّم گفت: اى پروردگار من! گردن فرازان و بزرگى فروشان و پادشاهان و بلندْپايگان، به من در آيند. و بهشت گفت: اى پروردگار من! ناتوانان و نيازمندان و بينوايان، داخل من گردند. پس خداى والا و بلندمرتبه، به جهنّم مى گويد: «تو عذاب من هستى. تو را به هر كه بخواهم، مى رسانم» و به بهشت مى گويد: «تو رحمت من هستى كه همه چيز را فرا گرفته و براى هر يك از شما پُرىِ [خاصّ] خود است».

امام على عليه السلامـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: گفتارى از قرآن، مرا شادمان مى كند كه آن را براى هر كس كه بر نفس خود اسراف ورزيده، اميد مى دارم: «فرمود: عذابم را به هر كه بخواهم، مى رسانم و رحمتم، همه چيز را فرا گرفته است» ، پس رحمت را عام و عذاب را خاص قرار داده است.

امام على عليه السلام:خداوندا! من از تو به رحمتت ـ كه همه چيز را فرا گرفته ـ درخواست مى كنم.

امام زين العابدين عليه السلامـ در نيايش درخواستِ بخشايش ـ:. تو كسى هستى كه همه چيز را به رحمت و دانش، فرا گرفته اى و تو كسى هستى كه براى هر آفريده اى، بهره اى از نعمت هايت نهاده اى و تو كسى هستى كه گذشتِ او بالاتر از كيفر اوست و تو كسى هستى كه رحمتِ او، پيشاپيشِ خشم او شتابان مى رود. تو كسى هستى كه بخششِ او بيشتر از باز داشتنِ اوست و تو كسى هستى كه همه آفريدگان، در گستره او گنجيده اند و تو كسى هستى كه از كسى كه به او عطا كرده، پاداش نمى خواهد و تو كسى هستى كه در كيفرِ كسى كه او را نافرمانى كرده، زياده روى نمى كند.